ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Πρόκειται για επιλογή τριών διηγηµάτων από το έργο της Λιλής Ζωγράφου «Επάγγελµα Πόρνη», που σκιαγραφούν την τροµοκρατία , το παράλογο και τη βία της περιόδου της 7ετίας της Χούντας στην Ελλάδα.
Ιστορίες αυτοβιογραφικές που δίνουν το στίγµα της εποχής και σκιαγραφούν τη συγγραφέα-ορόσηµο της Ελλάδας της µεταπολίτευσης: µίας γυναίκας αγωνίστριας ενάντια σε κάθε µορφή βίας. Σε κάθε καθεστώς που εξαθλιώνει την ανθρώπινη υπόσταση και σε κάθε αυτεπάγγελτη εξουσία που στερεί τα βασικά ανθρώπινα δικαιώµατα.
Η σκηνοθέτις επιλέγει τις πιο αντιπροσωπευτικές αφηγήσεις των βιωµάτων της συγγραφέως και τις δένει µέσα από τη διασκευή – δραµατουργική επεξεργασία της, σε ένα ενιαίο έργο σκηνικά εύγλωττο.
Ιστορία πρώτη: Ο Τρόμος . Περίοδος - Χούντα
Στη συγγραφέα απαγορεύεται να εξέλθει εκ της χώρας λόγω πολιτικών πεποιθήσεων µε πρόφαση τη µη άσκηση του επαγγέλµατος της δηµοσιογραφίας - λόγω ανεργίας - που αναγράφεται στο διαβατήριό της. Η Ζωγράφου πολεµώντας µε χιούµορ το παράλογο καθεστώς, αλλάζει ιδιόγραφα το επάγγελµα της σε «Πόρνη-ελευθερίων ηθών» µε συνέπειες τραγελαφικές
Ιστορία δεύτερη: Χούντα
Εισαγωγή στον τρόµο που επικρατεί τα χρόνια της Δικτατορίας στην Ελλάδα. Ένα τρίτο πρόσωπο αφηγείται το περιστατικό όπου Χαφιέδες κτυπούν τη Λιλή Ζωγράφου σε δηµόσιο χώρο και κανείς δεν καταµαρτυρεί την αλήθεια. Αντίθετα την στρεβλώνουν . Ένας πρόλογος στο τραγικό παράλογο που θα ακολουθήσει.
Ιστορία τρίτη: 1973
Μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της, παραµονές πρωτοχρονιάς, νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική. Εκεί γινόµαστε µάρτυρες της απάνθρωπης συµπεριφοράς του προσωπικού, που φτάνει στα όρια του εξευτελισµού: η συγγραφέας -δεµένη στο κρεβάτι- πέφτει θύµα οµαδικού βιασµού από νυχτερινούς φύλακες. Εντούτοις, δεν αποδυναµώνεται: η τραυµατική της εµπειρία την εξωθεί στην κατά µέτωπο σύγκρουση µε τους ιθύνοντες και την καταγγελία της σαθρής λειτουργίας του νοσηλευτικού οργανισµού και του συστήµατος.
“Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό. Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.”
“Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.
Όταν ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.
Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας. Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες.”
Απόσπασμα από το βιβλίο «Επάγγελμα Πόρνη»
Λιλή Ζωγράφου
Το ηµερολόγιο έλεγε 2 του Οκτώβρη 1998, τη µέρα που η Λιλή Ζωγράφου έφευγε από τη ζωή.
«Η αγαπηµένη “Συβαρίτισσα”, η “γυναίκα που χάθηκε καβάλα στ’ άλογο”, η γυναίκα που όρθωσε το ανάστηµά της σε πρέπει και επιταγές, η συγγραφέας που λάτρεψε τον Κάφκα και την Πράγα, η συγγραφέας που λατρεύτηκε από ένα φανατικό αναγνωστικό κοινό, η Λιλή Ζωγράφου έχασε τη µάχη, που επί µια βδοµάδα έδινε µε το θάνατο, στο Νοσοκοµείο του Ηρακλείου. Στη γενέτειρα γη, άφησε την τελευταία της πνοή η ασυµβίβαστη γυναίκα, που σε όλη της τη ζωή πάλεψε, όπως η ίδια έλεγε, για την εσωτερική, την υπέρτατη ελευθερία».
Η Λιλή Ζωγράφου γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, στις 17 του Ιούνη 1922, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφηµερίδας µε ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δηµοσιογραφία. Φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο Καθολικό Γυµνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερµανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δηµοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση της δηµοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου.
Λιλή Ζωγράφου (1922-1998)
Στη λογοτεχνία πρωτοεµφανίστηκε το 1950 µε τη συλλογή από νουβέλες «Αγάπη», γνωστή έγινε όµως εννιά χρόνια αργότερα µε την έκδοση του βιβλίου της «Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός», µια αποµυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του κρητικού συγγραφέα. Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίµιό της «Αντιγνώση: Τα δεκανίκια του καπιταλισµού» στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισµού ως θεµελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισµού ανά τον κόσµο. Το πιο γνωστό έργο της είναι το µυθιστόρηµα «Η Συβαρίτισσα» µε έντονα αυτοβιογραφικό χρώµα και εµφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία. Το θεατρικό έργο της «Τιµή ευκαιρίας για τον παράδεισο» παραστάθηκε το 1976 από τη Β΄ σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.
Έχουν εκδοθεί 24 βιβλία της: µυθιστορήµατα, ν
ουβέλες, δοκίµια και θεατρικά έργα, µε αλλεπάλληλες εκδόσεις, όπως: «Βιογραφία – Άπαντα Μ. Πολυδούρη» (1961), «Τι απόγινε εκείνος που ‘ρθε να βάλει φωτιά» (Θέατρο, 1972), «Αντιγνώση, Τα δεκανίκια του Καπιταλισµού» (1974), «17 Νοέµβρη 1973 – Η νύχτα
της µεγάλης σφαγής» (1974), «Καρυωτάκης – Πολυδούρη, Η αρχή της αµφισβήτησης» (1977), «Επάγγελµα: πόρνη», «Η γυναίκα που χάθηκε καβάλα στ’ άλογο», «Η γυναίκα σου η αλήτισσα», «Νύχτωσε αγάπη µου, είναι χθες», «Παλαιοπώλης αναµνήσεων», «Πού έδυ µου το κάλλος», «Κάφκα, ο σύγχρονός µας» (1994), «Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα,
η ιστορία του φαλλού» (1998) κ.ά.
Το µυθιστόρηµά της «Η αγάπη άργησε µια µέρα» διασκευάστηκε και προβλήθηκε από την ΕΤ-1.
Άνθρωπος χειµαρρώδης, χωρίς ταµπού στη γλωσσική της συµπεριφορά, η Λιλή Ζωγράφου, τόσο στα βιβλία της, όσο και στην προσωπική της ζωή, αρνήθηκε τον πεσιµισµό και δήλωνε τρελά ερωτευµένη µε τη ζωή. Έρωτας για εκείνην ήταν η αιωνιότητα. Αντικαραµανλική και αντιπαπανδρεϊκή άσκησε
άφοβα κριτική στην πολιτική ζωή. Είχε τη λεβεντιά
της ειλικρίνειας και της αµεσότητας.
Παντρεύτηκε τρεις φορές, αλλά διάλεξε να
ζει µοναχικά.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Λιλή Ζωγράφου..
Την γνωρίζω χρόνια ... Τους τελευταίους µήνες, τους τόσο δύσκολους που περνάµε όλοι µας, την είχα πάντα µαζί́ µου... Γίναµε κολλητές... Μου επαναλάµβανε συχνά́ πως «η ζωή́ γίνηκε απάνθρωπη...», πως αν ξαναγινόταν είκοσι χρονών θα γινόταν «αντάρτης, ληστής, πειρατής, να ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους όσο και εκείνων που εθελοτυφλούν».
Μου έλεγε ακόµα πως «η επανάσταση μου δεν θα στρεφόταν κατά́ του κατεστημένου και του συστήματος του, αλλά́ εναντίον εκείνων που το ανέχονται».
Ακούγοντας και διαβάζοντας ειδήσεις το τελευταίο διάστηµα, τα λόγια της όλο και επανέρχονται στο µυαλό́ µου...
´Όπως να µου φωνάζει:
«Εσύ́ τι κάνεις; Πώς ανέχεσαι όλα όσα γίνονται γύρω σου, γιατί́ σιωπάς»;
Η τέχνη µου, είναι ο τρόπος που µπορώ́ να µιλήσω, να αντισταθώ́, να κάνω τη δική µου επανάσταση. Όπλα µου τα δικά́ της λόγια ! Ακούστε την! Τα λόγια της γράφτηκαν κάτω από άλλες συνθήκες –δικτατορία, καταπίεση, εξορία... Πόσο απέχουν, ωστόσο, από το σήµερα στην εποχή της δηµοκρατίας; Μήπως ίδια µε τότε ανθρωπάκια δεν σερβίρουν στις µέρες µας ένα σύστηµα το ίδιο καταπιεστικό, εξευτελιστικό́ και απάνθρωπο; Μήπως και σήµερα δεν µας σερβίρουν βασιλόπουλα για να µην βλέπουµε την φτώχεια και δεν µας παρουσιάζουν κόσµους φανταχτερούς για να µην βλέπουµε την µιζέρια στην οποία µας έχουν οδηγήσει;
Ακούστε την! Η Ζωή νικά́! Η Ζωή́ πρέπει να νικήσει!
Σ’ ευχαριστώ́ Λιλή Ζωγράφου, φίλη μου!
Αλεξία Παπαλαζάρου
Σκηνοθέτης
… Οι µάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσµένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγµατικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους.
…Πόσες φορές βρέθηκε ο άνθρωπος κοντά στην υποψία ότι δεν είναι οι θεοί που πρέπει ν αλλάξουν αλλά το σύστηµα;
…Μία κοινή πίστη σώζει πάντα τις µάζες από την ανυπόφορη µοναξιά του ατόµου. Αλλά όσο δύσκολο είναι να τις ενώσεις κάτω από µια καινούργια προοδευτική ιδέα, τόσο εύκολο είναι να τις συνδέσεις µ ένα κοινό µίσος. Εναντίον ποιανού; Μα η µετριότητα βλέπει γύρω της τόσους εχθρούς!
“Γι αυτό η μάζα είναι πρόθυμη να υποστηρίξει μια θεότητα ή μια εξουσία που υπόσχεται το διωγμό της αδικίας και την αποκατάσταση της ισότητας. Το κακό είναι πως δεν ελέγχει ποιος της τα υπόσχεται όλα τούτα. Της αρκεί η πλάνη πως οι πάντες θα ισοπεδωθούν στο ανάστημα της δικής της μετριότητας. Και πως και οι άλλοι θα στερηθούν εκείνο που η ίδια φοβάται: την ελευθερία να ψηλώσουν.”
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Γράφει η Λίλη Ζωγράφου στο εισαγωγικό της
σημείωμα στο «Επάγγελμα Πόρνη:
«ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Δεν πουλώ ύφος , στυλ, λογοτεχνία.
Καταθέτω Γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω.
Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους. Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα και όλους. Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν΄ αντιδράσω , να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό (…)Το Σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτε ανεκμετάλλευτο , από το «χάσμα των γενιών» που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά – καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας. Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το
Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα
στο σφυρί και τις πατρίδες…»
Όλα όσα η Λίλη Ζωγράφου είναι ανατριχιαστικά επίκαιρα.
Πώς αλλιώς να ερµηνεύσουµε τις αντιδράσεις για παράδειγµα για τη δηµιουργία Κέντρου Φιλοξενίας για ασυνόδευτα παιδιά που ήρθαν στην Κύπρο λόγω των πολέµων που µαίνονται στη γειτονιά µας. Πώς να ερµηνεύσουµε το ρατσισµό την οµοφοβία, τις στυγερές δολοφονίες που δυστυχώς συµβαίνουν όλο και πιο συχνά
στον τόπο µας, και που σε κάποια περιστατικά εµπλέκονται ακόµα και παιδιά.
Συναισθανόµαστε την κοινωνική ευθύνη και προσπαθούµε µέσα από τις
δράσεις και τις επιλογές µας να αναλάβουµε το µερίδιο που µας αναλογεί.
Ως καλλιτέχνες , ως σκεπτόµενοι άνθρωποι , ως γονείς , σε µια κοινωνία
που έχει πάρει την κατιούσα και που το βαρέλι φαντάζει να µην έχει πάτο.
Θέλουµε να µιλήσουµε µε θάρρος για την ελευθερία και τους πραγµατικούς
εχθρούς της Κυπριακής κοινωνίας. Που δεν είναι τα παιδιά που µιλούν άλλη γλώσσα, ή οι άνθρωποι µε διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισµό, ή άλλο
χρώµα δέρµα ή άλλες απόψεις . Αλλά όλα αυτά που καθιστούν εµάς και τα
παιδιά µας καχύποπτους, φοβισµένους , εχθρικούς ακόµα και επιθετικούς
έναντι στο «άλλο» , έναντι σε κάθε τι διαφορετικό.
Σε όλα αυτά που αφαιρούν τη σκέψη, την ανθρωπιά και τις αντιστάσεις
στους πραγµατικούς εχθρούς της Ελευθερίας και της Δηµοκρατίας µε ψευδεπίγραφα συνθήµατα.
Ο Λόγος της Λιλής Ζωγράφου στο συγκλονιστικό αυτό έργο είναι γροθιά
στο στοµάχι. Είναι αφύπνιση για να δούµε τον πραγµατικό εχθρό κατάµατα.
Που δεν είναι άλλος από το Φασισµό και το σύστηµα που τον γεννά.
Το Φασισµό που παίρνει στις µέρες µας διάφορες µορφές και ενδύεται
πολλές φορές το µανδύα της προάσπισης της καθαρότητας και των δικαιωµάτων µας. Που στις µέρες της Χούντας ήταν πιο εύκολο να τον διακρίνεις αλλά στις
µέρες µας, παραπλανεί και απευθύνεται στα ένστικτα των ανθρώπων.
Επιπρόσθετα η γνωριµία του κοινού µε τον οξυδερκή, καταγγελτικό λόγο της Ζωγράφου, µόνο ευεργετικά µπορεί να λειτουργήσει τόσο στην όξυνση του αισθητικού κριτηρίου όσο και στη συνείδηση του θεατή.
Πού να σου λέω τώρα επάγγελμα πόρνη
Έτσι δηλώνουν οι μόνοι, έτσι φορτώνει η βροχή..
Πού να σου λέω τώρα τη βόλτα μου θέλω,
Ελλάδα μπορντέλο, μόνη ακουμπάει η ψυχή.
Αν ξαναγινόμουνα 20 χρονών,
Θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών.
Αντάρτης ,ληστής, πειρατής
Ζημιές να κάνω στον εφησυχασμό σας.
Θέλω μόνο ψωμί και τυρί
Ο άνθρωπος που βγαίνει στο σφυρί μόνο να ουρλιάζει μπορεί.
Και γω που δεν μπορώ στο σύστημα αυτό
Μπορώ μια νύχτα να βάλω φουρνέλο λοιπόν..
Πού να σου λέω τώρα..
Επάγγελμα πόρνη
Έτσι δηλώνουν οι μόνοι..
Έτσι φορτώνει η βροχή…
Πιάνο - Φωνή: Σταμάτης Κραουνάκης
Σύνθεση: Σταμάτης Κραουνάκης
Στίχοι από τα λόγια της Λιλής Ζωγράφου (P) 2014 Λυχνία
Ένα μεγάλο Ευχαριστώ στον φίλο και συνοδοιπόρο Σταμάτη Κραουνάκη, για την
αδιάλειπτη έκφραση της συμπάθειας και της συμπαράστασής του στο θέατρο Αντίλογος.
Ευχαριστούμε για την γενναιοδωρία και την αγάπη!
Ο συνθέτης παραχώρησε αφιλοκερδώς και με μεγάλη προθυμία την μουσική που γράφτηκε για την θεατρική παράσταση «Επάγγελμα Πόρνη» που ανέβηκε το 2014 στην Αθήνα.
Συβαρίτισσα
Στίχοι: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Σε γνώρισα κάποια βραδιά
παραµονές του Κλήδονα
σε κάποια γειτονιά που δεν ξεχνάω
ήµουν παιδί στα δεκαεννιά
τα χείλη µου ξεκλείδωνα να πίνω να φιλώ και να ρωτάω
Μια τσικουδιά και άλλη µια, πενήντα χρόνια διαφορά
πενήντα χρόνια τσαµπουκά κι ευαισθησία
κι ότι µας έδεσε κρυφά, από την πρώτη τη µατιά
είναι του έρωτα η αδιάκοπη θυσία
Άκουσα νέα τροµερά, της Αρετούσας τα παιδιά
βγάλαν τα µάτια τους για ένα χωράφι προίκα
ο Οδυσσέας εµπρηστής, ο Προµηθέας νταβατζής
κ ι ο Ερωτόκριτος υπάλληλος του ΙΚΑ
Σου φέρνω έναν παλιό σκοπό, ένα τραγούδι σαν κι αυτό
και το λαγούτο µου θα κάνω εγώ κοµµάτια
να ξέρεις, θα ‘χω στην καρδιά εκείνη τη ζεστή αγκαλιά
κι αυτά τα πύρινα, τα φλογερά σου µάτια
Καλή σου νύχτα εκεί ψηλά, αχ Συβαρίτισσα κυρά
κι όλα τα λόγια µου σκορπίσµατα του αέρα
κι όσα δεν πρόλαβα να πω, νοµίζω ήτανε γραφτό
Η αγάπη πάλι άργησε µια µέρα
«Ήμασταν φίλοι με τη Λιλή, παρόλη τη μεγάλη διαφορά ηλικίας που είχαμε.
Μάλιστα ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που την είδε εν ζωή. Είχαμε βγει - συνήθιζε να μου λέει “πήγαινε με κάπου να πιείς!” γιατί οι γιατροί της απαγόρευαν να πίνει - και έτσι όπως καθόμασταν, εγώ είχα πιει αρκετά, εκείνη πολύ λίγο, κάπνιζε θυμάμαι κάτι άθλια slim τσιγάρα, ήθελε να σκοτώσει το γιατρό της που της τα είχε κόψει όλα, και μου λέει: “Θα μου πεις ένα τραγούδι;” κατέβασα τότε ένα μαντολίνο που ήταν καρφωμένο στον τοίχο του μαγαζιού και της έπαιξα τον Ερωτόκριτο. Μόλις τελείωσα έβαλε τα κλάματα! Την πήγα σπίτι και την επομένη έμαθα ότι την πήγαν στο νοσοκομείο με εγκεφαλικό, από το οποίο δε συνήλθε ποτέ. Αυτό ήταν κάτι που με συγκλόνισε και έκατσα και το έγραψα ακαριαία την επόμενη μέρα που “έφυγε”».
Απόσπασμα από συνέντευξη του Μίλτου Πασχαλίδη τον Μάρτιο του 2012
Συντελεστές
Συγγραφέας
Λιλή Ζωγράφου
Σκηνοθεσία / Δραματουργική
επεξεργασία
Αλεξία Παπαλαζάρου
Επί σκηνής
Πόπη Αβραάµ
Χριστίνα Χριστόφια
Δηµήτρης Αντωνίου
Μουσική
Σταμάτης Κραουνάκης
Στην παράσταση ακούγεται
το τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη «Συβαρίτισσα» από το δίσκο
«Βυθισμένες άγκυρες»,
αφιερωμένο στην Λιλή Ζωγράφου.
Σκηνικά & Κοστούμια
Θέλµα Κασουλίδου
Σχεδιασμός Φωτισμού
Σταύρος Τάρταρης
Βοηθός σκηνοθέτη
Βασίλης Παφίτης
Χειρισμός φωτισμού
Κ.Σ. Ηχοτεχνική Εκδηλώσεις Λτδ
Φωτογράφιση
Χρίστος Αβρααµίδης
Επεξεργασία βίντεο / μοντάζ
Γιώργος Αλεξάνδρου
Σχεδιασμός Προωθητικού Υλικού & Προγράμματος
Νεόφυτος Αβραάµ
Επιμέλεια προωθητικού υλικού & Επικοινωνία & Δημόσιες Σχέσεις
Έλενα Γιώργαλλου