

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Το κείμενο του Henry Neylor είναι ένα αριστούργημα αφηγηματικής τέχνης. Πρόκειται για ένα έργο επίκαιρο, που γίνεται ακόμη πιο καίριο και ουσιαστικό αν υπολογίσουμε τις πρόσφατες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.
Το «Άγγελέ μου» είναι ένας σκληρός, συγκλονιστικός και καταιγιστικός μονόλογος, έντονα συναισθηματικός αλλά και με γερές δόσεις χιούμορ, που αποκλιμακώνει την ένταση μέχρι την επόμενη κρίσιμη στιγμή, με πρωταγωνιστικό πρόσωπο ένα νεαρό κορίτσι από το Κουρδιστάν, τη Ρεχάνα.
Η Ρεχάνα (πραγματικό πρόσωπο), με τους γονείς της να την φωνάζουν «Άγγελέ μου», μεγαλώνει σε ένα αγρόκτημα με φυστικόδεντρα σε ένα χωριουδάκι κοντά στο Κομπάνι στη Βόρεια Συρία. Μας αφηγείται την ιστορία της παιδικής της ηλικίας, μας μιλά για τον πατέρα της που πάντα ονειρευόταν την εποχή που οι γυναίκες θα ήταν ισότιμες με τους άντρες, για τις βαθιά ριζωμένες μέσα της ειρηνιστικές πεποιθήσεις και για την επιθυμία της να γίνει μια μέρα δικηγόρος.
Άλλες όμως οι βουλές των πολεμοκάπηλων, του ιμπεριαλισμού και της ιστορίας που αρέσκεται να σκαρώνει φάρσες στα ανθρώπινα υποκείμενα μόνο και μόνο για να τις μετατρέψει σε τραγωδίες χωρίς επιστροφή, αργότερα… Έτσι, όταν η Ρεχάνα γίνεται δεκαεπτά χρονών, στο Κομπάνι ξεσπά ο πόλεμος, καθώς το ISIS (το DAESH όπως είναι το αντίστοιχο ακρώνυμο στα Αραβικά) πολιορκεί κατ’ αρχήν και αργότερα κατακτά, όλα τα εδάφη στη Βόρεια Συρία (μέχρι να το εκδιώξουν αργότερα αλλά αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται στον θεατρικό κι ιστορικό χρόνο που ταυτίζονται μέσα στο έργο).
Μέσα στη φρίκη ενός από τους πιο αποτρόπαιους και ανελέητους πολέμους, το νεαρό κορίτσι καταφέρνει να παραμείνει ζωντανό, γλυτώνοντας κατά τύχη ή από σύμπτωση από τους αμέτρητους κινδύνους κατά της ζωής και της αξιοπρέπειάς της που παραμονεύουν σε κάθε της βήμα, ώσπου στο τέλος προσχωρεί σε μια ομάδα από Κούρδισες γυναίκες που μάχονται το DAESH.
Το σφικτό, υπέροχα δομημένο, ποιητικό κείμενο του Χένρι Νέιλορ βασίζεται πάνω στην πραγματική ιστορία της θρυλικής αγωνίστριας Ρεχάνα και περιγράφει με ένταση, χιούμορ, ανθρωπιά και συγκίνηση την ιστορία της μικρής αυτής κοπέλας, ενώ παράλληλα σε κάνει να σκέφτεσαι τι δρόμο θα μπορούσε να είχε πάρει η ζωή της κάτω από άλλες συνθήκες.
Η αντίθεση που δημιουργεί η σκέψη αυτή συγκρινόμενη με την κατάληξη της ιστορίας, θέτει επιτακτικά το ερώτημα σε ποιο βαθμό φέρουμε κι εμείς ευθύνη για το χάος των ημερών μας...
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Το θέατρο ΑντίΛογος από την στιγμή της δημιουργίας του, καταπιάνεται με ζητήματα επίκαιρα, πολιτικά, ιστορικά και κοινωνικά. Από τον Οκτώβριο του 2019 αρχής γενομένης με το έργο «Μακρόνησος», και για τα επόμενα χρόνια, το ρεπερτόριό μας περιλαμβάνει θεατρικές παραστάσεις και δράσεις που φωτίζουν αθέατες περιόδους της ιστορίας της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας αλλά και ζητήματα που αφορούν στην ευρύτερη γειτονιά μας.
Κι αυτό, γιατί πιστεύουμε πως η σύγχρονη ιστορία των λαών μας διασταυρώνεται και αλληλοεπιδρά η μία με την άλλη, σε κάποιες των περιπτώσεων καταλυτικά.
Συνέχεια σε αυτή την προσπάθεια δίνουμε με το «Άγγελέ μου» του Χένρι Νέιλορ.
Προτείνουμε λοιπόν ένα έργο επίκαιρο που προσεγγίζει ζητήματα σχετικά με την ανθρώπινη φύση, τη γυναικεία καταπίεση, την φρίκη του πολέμου και ιδιαίτερα του πολέμου που διεξάγονταν μεταξύ των Κούρδων μαχητών και των φονταμενταλιστών του ISIS στη βόρεια Συρία, ανοίγει τη συζήτηση σχετικά με τις ευθύνες των Ευρωπαίων σχετικά με τα ζητήματα της προσφυγιάς, του πολέμου ενώ παράλληλα ανοίγει κι άλλη μία εξίσου σημαντική κι όχι αδιάφορη συζήτηση σχετικά με την στάση των ΜΜΕ αλλά και το διαδικτύου απέναντι σε όλα αυτά.
Το «Άγγελέ μου» είναι ένα πολιτικό έργο. Ένα έργο που θέτει ζητήματα καίρια όπως η εμφανέστατη καταπίεση της γυναίκας, το σκοτάδι που επιβάλλει η θρησκεία σε κάθε μορφή συνείδησης και ανθρώπινης δραστηριότητας αλλά και η ελπίδα που δίνει ο συλλογικός αγώνας.
Ο αγώνας των Κούρδων και οι αντοχές που επιδεικνύουν είναι αξιοθαύμαστες. Πρόκειται για ένα λαό που αγωνίζεται ακόμα για τα αυτονόητα: για τα γλωσσικά, πολιτιστικά και δημοκρατικά του δικαιώματα. Οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί για έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων και των ενεργειακών διαδρόμων από το Αφγανιστάν μέχρι την ΝΑ Μεσόγειο οδήγησαν το 2019 στην εισβολή της Τουρκίας στη Συρία – στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας - δοκιμάζοντας σκληρά τον Κουρδικό αλλά και το Συριακό λαό.
Αισθανόμαστε την ανάγκη να φέρουμε στη συζήτηση των αγώνα των Κούρδων γιατί τασσόμαστε από θέση αρχής στο πλάι όσων αγωνίζονται για μια θέση στον ήλιο.



Henry Naylor
Ο Χένρι Νέιλορ (Henry Naylor) είναι γεννημένος το 1966, Βρετανός κωμωδιογράφος, σκηνοθέτης και ηθοποιός, γνωστός για τα βραβευμένα έργα του Finding Bin Laden (2003) και Hunting Diana (2004), αλλά και σαν ένας από τους κωμικούς χαρακτήρες στην τηλεοπτική σειρά Parsons and Naylor’s Pull-Out Sections.
Το καλοκαίρι του 2014 γράφει το πρώτο του δραματικό έργο - The Collector - που κερδίζει ένα από τα μεγαλύτερα βραβεία του Φεστιβάλ του Εδιμβούργου το Fringe First. Το έργο είχε μεγάλη απήχηση και μεταφέρθηκε στο θέατρο Arcola του Λονδίνου όπου παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία, και περιόδευσε ανά την Αγγλία το φθινόπωρο του 2016. Αποτελεί και το πρώτο της τριλογίας της Μέσης Ανατολής, Arabian Nightmares. Το δεύτερο έργο της τριλογίας, το Echoes, παίρνει το 2015 το επίσης σημαντικό βραβείο The Spirit of the Fringe Award. Λόγω της πολύ μεγάλης καλλιτεχνικής επιτυχίας που σημείωσε, αλλά και των πολύ καλών κριτικών που έλαβε, το έργο μεταφέρθηκε στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη και την Αδελαΐδα, όπου κέρδισε 5 ακόμα βραβεία.
Το τρίτο μέρος της τριλογίας, το Angel (Άγγελέ μου), παρουσιάστηκε στο Εδιμβούργο το καλοκαίρι του 2016.

Σκηνοθετικό Σημείωμα
Αγαπημένη Ρεχάνα,
Ζήτησες να πεις την ιστορία σου και εγώ έγινα δρόμος για να ακουστεί. Σ’ άφησα να τα πεις όπως τα βίωσες, χωρίς να με νοιάζει κάτι άλλο πέρα από την αλήθεια σου!
Μου μίλησες για τα όνειρα σου, για τις ειρηνιστικές σου πεποιθήσεις, για τον υπέροχο πατέρα σου και το όνειρο του μια μέρα να δει τις γυναίκες ίσες με τους άντρες. Και μετά, μου μίλησες για την κόλαση που έζησες μέχρι να φτάσεις κοντά του. Σε είδα να κλαις και να πονάς γιατί αναγκάστηκες να γίνεις στρατιώτης ενώ εσύ το μόνο που ήθελες ήταν να αγορεύεις σε δικαστικές αίθουσες, γιατί αναγκάστηκες να πάρεις όπλο στα χέρια σου και να γίνεις δολοφόνος ενώ εσύ αγαπάς το δίκιο και την ειρήνη.
Και μετά μου είπες για το κάθαρμα το Γουαχίντ ... και οργίστηκα! Τον είδα απέναντι σου με το όπλο στο χέρι και στο βλέμμα τον θάνατο και αναρωτήθηκα πόσοι σαν αυτόν μας περιτριγυρίζουν. Πόσοι σαν αυτόν κρατάνε την τύχη μας στα χέρια τους, πόσοι σαν αυτόν μας κυβερνούν, μας εξουσιάζουν ...Και θυμήθηκα τα λόγια της καπετάνισσάς «Αν δεν τους πολεμήσεις, αυτό το σύστημα θα επικρατήσει. Αν δεν τους πολεμήσεις, τους διευκολύνεις, αν τους διευκολύνεις είσαι συνεργάτης τους».
Άγγελέ μου, τίποτα δεν άλλαξε. Ο κόσμος έμεινε έτσι όπως τον γνώρισες. Δεν καταφέραμε τίποτα!
Οι φίλες σου είναι ακόμα στα βουνά και πολεμάνε. Κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε άρχισε κι άλλος το πιστεύεις;
Τα όπλα δεν σταμάτησαν λεπτό, κάπου κοντά μας μια άλλη Ρεχάνα, ένα άλλο κορίτσι με όνειρα κλαίει γιατί την ανάγκασαν να πάρει ένα όπλο στα χέρια της και να σκοτώσει.
Συγνώμη Άγγελέ μου.. συγνώμη που δεν καταφέραμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο, συγνώμη που δεν υπερασπιστήκαμε όσο έπρεπε τα όνειρα σου.
Φοβάμαι! Έχω μια κόρη στα δικά σου τα χρόνια. Τα βράδια μου διηγείται τα όνειρα της, την ίδια ώρα που η τηλεόραση δείχνει τον πόλεμο σε μια χώρα, λίγο πιο κάτω από την δική μου. Τα μάτια της λάμπουν από ευτυχία και ‘γω ... Φοβάμαι Ρεχάνα!
Καληνύχτα!
Αλεξία Παπαλαζάρου
Σκηνοθέτις

Σημείωμα
Όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό.
Είδα στη Ρεχάνα τον 19χρονο εαυτό μου, το έφηβο κορίτσι του σήμερα που ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που του έχουν παραδώσει, που θέλει να τον αλλάξει, να τον κάνει πιο όμορφο. Είδα τα όνειρά της να γκρεμίζονται μέσα σε μερικά λεπτά, να χάνει τον εαυτό της μέσα σε ένα κλάσμα ενός δευτερολέπτου γιατί απλά προστάτεψε τον εαυτό της.
Συνειδητοποίησα, ότι η Ρεχάνα θα μπορούσε να είμαι εγώ, εσύ, η κόρη σου, η αδελφή σου, μια φίλη σου. Δε θα μπορούσε να είναι η μάνα σου ή η δικηγόρος σου γιατί δεν πρόλαβε να μεγαλώσει.
Αν ζούσε σήμερα θα ήταν σχεδόν στην ηλικία μου. Ίσως να πίναμε μαζί πορτοκαλάδα και να γελούσαμε. Αυτός ο άγριος κόσμος που ζούμε όμως μας έχει κλέψει αυτή την ευκαιρία.
Θα ήθελα Ρεχάνα, όπως σου είπε και ο πατέρας σου «να σου παραδώσω μια χώρα που να ταίριαζε στο δικό σου Δίκιο. Αν έχεις τάξει την ψυχή σου στο Δίκιο οφείλεις να κάνεις ό,τι μπορείς για να το κερδίσεις».
Σου υπόσχομαι Ρεχάνα, ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να ακουστεί η ιστορία σου, όπως φαντάζομαι ότι θα ήθελες να ακουστεί. Και ότι θα προσπαθήσω να κρατήσω στη ζωή μου τη δύναμή σου και θα παλεύω όπως κι εσύ μέχρι την τελευταία μου ανάσα για την ειρήνη, το σεβασμό, την ισότητα, την αγάπη. Και όταν κάποτε σε βρω και πιούμε εκείνη την πορτοκαλάδα, θέλω να σου δώσω μια τεράστια αγκαλιά.
Αλεξία μου σε ευχαριστώ (και) για αυτό το συναπάντημα, για την εμπιστοσύνη, για την αγάπη.
Μυρσίνη Χριστοδούλου
Ηθοποιός
Η αυξημένη επιρροή των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης - Ο «Άγγελος του Κομπάνι»;
Χιλιάδες σε όλο τον κόσμο έχουν μοιραστεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την εικόνα του «Αγγέλου του Κομπάνι» ή «Ρεχάνα», της Κούρδισσας μαχήτριας που έχει γίνει σύμβολο αντίστασης ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Σύμφωνα με τις ιστορίες, έχει σκοτώσει έως και 100 μαχητές του Ισλαμικού Κράτους.
Ο κόσμος παρακολουθεί με αγωνία την κατάσταση στην πόλη Κομπάνι στη βόρεια Συρία.
Αλλά είναι δύσκολο να ληφθούν εικόνες από το εσωτερικό του Κομπάνι, καθώς είναι περιορισμένη η πρόσβαση στους δημοσιογράφους. Εξαιτίας αυτού, οι ιστορίες μαχητών που αναρτώνται και αναπαράγονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , γίνονται “θρύλοι” του Διαδικτύου. Πολύ περισσότερο η «Ρεχάνα», της οποίας η εικόνα έχει φτάσει να συμβολίζει τις γυναίκες μαχήτριες που έρχονται αντιμέτωπες με το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο είναι γνωστό ότι δεν επιδεικνύει σεβασμό στα δικαιώματα των γυναικών. Χιλιάδες έχουν μοιραστεί αυτήν την εικόνα στο Twitter και το Facebook, με ιστορίες για τη γενναιότητά της και με αναφορές ότι έχει σκοτώσει μεγάλο αριθμό μαχητών του ΙΚ.
Τον Οκτώβριο, οι φήμες για τον θάνατό της άρχισαν να αυξάνονται. Μια Σαουδάραβας χρήστης του Twitter με επιρροή, γνωστή ως @alfaisal_ragad, δημοσίευσε μια εικόνα στους 200.000 ακολούθους της, λέγοντας ότι μια Κούρδισσα αποκεφαλίστηκε από έναν μαχητή του ΙΚ. Λίγες μέρες μετά, ο χρήστης του Twitter @Kurdistan_Army ήταν μεταξύ εκείνων που μοιράστηκαν την εικόνα του αποκεφαλισμού δίπλα στη φωτογραφία της γυναίκας που θα ονομαζόταν “Rehana” και χαμογελούσε στην κάμερα. Ο συνειρμός είχε γίνει. Οι φήμες και οι εικασίες συνεχίστηκαν.
Παρά το γεγονός ότι κάποιοι ισχυρίζονταν ότι ήταν νεκρή, η ιστορία της έγινε πραγματικά παγκόσμιο trend μέσω ενός tweet το οποίο έγινε retweet 5.500 φορές.
“Η Ρεχάνα σκότωσε περισσότερους από εκατό τρομοκράτες του #ISIS στο #Kobane”, ανέφερε αυτό το tweet.
«RT και κάνε την διάσημη για τη γενναιότητά της».
Και έτσι ο Άγγελος του Κομπάνι “βγήκε” στο φως.
*Αναφορά από τους India Rakusen, Mukul Devichand , Guney Yildiz και Anne-Marie Tomchak

Κατά τη διάρκεια της 40ήμερης πολιορκίας του Κομπάνι, εικόνες γυναικών μαχητριών έχουν κυκλοφορήσει ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Οι εικόνες νεαρών Κουρδισσών που πολεμούν για το Κομπάνι έχουν εμπνεύσει την καλλιτεχνική έκφραση.
Το ευρέως διαδεδομένο ενδιαφέρον για τις Κούρδισσες μαχήτριες και τη μάχη τους εναντίον του ΙΚ στο Κομπάνι, έχει προκαλέσει μια σειρά από φήμες, μία από τις οποίες ότι οι μαχητές του ΙΚ φοβούνται μην σκοτωθούν από γυναίκες στρατιώτες επειδή αν μια γυναίκα σκοτώσει έναν μουχατζίτ (τζιχαντί μαχητή ), δεν θα πάει στον Παράδεισο...




ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Henry Naylor
Μετάφραση: Δημήτρης Κιούσης
Σκηνοθεσία: Αλεξία Παπαλαζάρου
Επί σκηνής: Μυρσίνη Χριστοδούλου
Φωνή Πατέρα Δημήτρης Αντωνίου
Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Γιώργος Γιάννου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Βασίλης Πετεινάρης
Μουσική επιμέλεια: Izel Seylani
Βοηθός σκηνοθέτη: Έλυα Παλάτου
Χειρισμός φωτισμού: Κ.Σ. Ηχοτεχνική Εκδηλώσεις Λτδ
Φωτογράφιση: Χρίστος Αβρααμίδης
Οπτικογράφηση – editing: Γιώργος Αλεξάνδρου
Σχεδιασμός Προωθητικού Υλικού & Προγράμματος: Νεόφυτος Αβραάμ
Επιμέλεια προωθητικού υλικού & Επικοινωνία & Δημόσιες Σχέσεις:
Έλενα Γιώργαλλου
