Το θέατρο Αντίλογος, ιδρύθηκε από μια ομάδα προοδευτικών καλλιτεχνών με κοινές αντιλήψεις
και πεποιθήσεις για τη ζωή και το θέατρο. Βασικοί μας στόχοι μας είναι να κτίσουμε γέφυρες με το
ευρύ κοινό. Να αναπτύξουμε μια ζωντανή σκηνική θεατρική γλώσσα που αφορά στο σήμερα, με τη
συμμετοχή Κύπριων και ξένων καλλιτεχνών. Να μπορέσουμε να αναλάβουμε την υλοποίηση ή/και τη
διοργάνωση καλλιτεχνικών πρωτοβουλιών σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, έτσι ώστε να διευρύνουμε
τη δράση μας στο χώρο των παραστατικών τεχνών, αλλά κυρίως στο χώρο του θεάτρου.
Επιπρόσθετα έχουμε ως στόχο τη διοργάνωση σεμιναρίων, διαλέξεων, θεατρικών εργαστηρίων ώστε
να πετύχουμε πρακτική και επιστημονική προσέγγιση της τέχνης και της υποκριτικής.
Προσηλωμένο στους λόγους ίδρυσής του από το 2015, το θέατρο Αντίλογος προτείνει ρεπερτόριο
που να μπορεί να γίνει ελπίδα και έμπνευση για τον σύγχρονο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που
αγωνίζεται για να μείνει Άνθρωπος: με δικαίωμα ελευθερίας ύπαρξης, σκέψης, λόγου και έκφρασης,
με δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Η βασική θεματολογία των έργων και των παράλληλων δράσεων που προτείνουμε στο κυπριακό
κοινό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, αφορά σε ανεξερεύνητες ιστορικές και κοινωνικές
πτυχές των πιο αφώτιστων πτυχών της ιστορίας, ζητήματα πολέμου και ειρήνης, την προσφυγιά, το
ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον κοινωνικό αποκλεισμό, το ηθικό παράστημα του ανθρώπου.
Γι' αυτό επιλέξαμε να είμαστε ο «Αντίλογος».
Γιατί πιστεύουμε πως ο άνθρωπος οφείλει να σταθεί πάνω από την αθλιότητα της εποχής και να
πιστέψει, να μιλήσει και να επενδύσει στο παρόν και το μέλλον του.
10 Χρόνια Θέατρο Αντίλογος
Το 2025 είναι για εμάς ένας σημαντικός σταθμός. Πριν από 10 χρόνια μια ομάδα ανθρώπων
του θεάτρου συναποφασίσαμε να φτιάξουμε μια συλλογικότητα ως «Αντίλογο» στα όσα
εκτυλίσσονταν στην κυπριακή κοινωνία. Μια συλλογικότητα που γεννήθηκε από την βαθύτερη
καλλιτεχνική ανάγκη να διατηρήσουμε την ουσιαστική λειτουργία του θεάτρου, ως αναπόσπαστη
κοινωνικοπολιτική λειτουργία του δημοκρατικού ανθρώπου. Με απώτερο στόχο την επικοινωνία
με τον Άνθρωπο, με αξίες και ιδανικά, δικαιώματα και διεκδικήσεις, τέχνη και πολιτισμό, μέσα
από την τέχνη του θεάτρου.
Ο Ιανουάριος του 2026 θα είναι για μας μήνας γιορτής και υπενθύμισης, αφού στις 29
Ιανουαρίου του 2016 κάναμε την δειλή, αλλά ταυτόχρονα τολμηρή, εμφάνισή μας με την
συνύπαρξη δύο μονόπρακτων του Μπρεχτ επι σκηνής - «Η Εβραία» και «Τα ντουφέκια της
Καρράρ» - υπό τον τίτλο «Όταν η Εβραία συναντά την Καρράρ». Αυτή η δεκαετία υπήρξε
σε στιγμές δύσκολη, αλλά συνάμα όμορφη και δημιουργική τόσο για εμας, όσο και για τους
συνεργάτες μας, στις 40 και πλέον παραγωγές που παρουσιάσαμε. Αποτελεί το λιθαράκι που
βάλαμε στον καλλιτεχνικό τόπο, αλλά και το χρέος μας να συνεχίσουμε να προσφέρουμε την
ίδια και καλύτερη ποιότητα δουλειάς.
Το αγκάλιασμα που δέχτηκε ο «Αντίλογος» , σε όλα τα μήκη και πλάτη της Κύπρου, μας γεννά την
ανάγκη και την αποφασιστικότητα να συνεχίσουμε με πείσμα και μεράκι, το έργο μας. Επιλέξαμε
και επιλέγουμε έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, έργα κλασικά, αρχαία, σύγχρονα, πρωτότυπα,
κυπριακά, έργα που μιλούν πάντα για τον Άνθρωπο και τα πανανθρώπινα ιδανικά της δικαιοσύνης,
της ισότητας, της ελευθερίας. Έργα που στοχάζονται τη φύση, το παρελθόν, το παρόν και το
μέλλον της Κύπρου και του Κόσμου. Γι’ αυτό και αυτό το καλοκαίρι επιστρέφουμε στις ρίζες μας,
με το έργο του μεγάλου Κύπριου ποιητή μας, Παύλου Λιασίδη, ένα έργο που αναφέρεται στην
κοινωνική αδικία και εξυμνεί έναν ιδανικό, δίκαιο και φωτεινό κόσμο, απαλλαγμένο από μίση και
προκαταλήψεις.
Σκηνοθετικό Σημείωμα
Τι σημασία έχει για εμάς ένα έργο γραμμένο την δεκαετία του 1930; Το έργο του Λιασίδη με
την επεισοδιακή του ιστορία, σώθηκε και παραδόθηκε σε εμάς διαμέσου των δεκαετιών και
τονίζει την -υποτιμημένη για πολλούς- αξία της κυπριακής ηθογραφίας. Σεβαστήκαμε απόλυτα
την ποιητικότητα του λόγου του έργου του και ταυτόχρονα την εναρμονίσαμε με την σύγχρονη
κοινωνική πραγματικότητα, συνθέτοντας έτσι μια παράσταση ποιητικού ρεαλισμού.
Στην καρδιά του έργου, ο Έρωτας, η πραγματική αγάπη, η κινητήριος δύναμη του ανθρώπου
που παρακινεί τους ήρωες να ονειρευτούν, να αμφισβητήσουν, να διεκδικήσουν και τελικά…
να αλλάξουν! Μέσα από την εστίαση στον Έρωτα των δύο νέων, αλλά και στα εμπόδια που
ορθώνονται στην πραγμάτωσή του, η πλοκή αποκτά πυκνή συνοχή. Οι δύο νέοι, ο ζωγράφος και
η φτωχής κόρης, αντιστέκονται στο πατριαρχικό κατεστημένο, σε αναχρονιστικές -ακόμα και
για την εποχή που γράφτηκε- κοινωνικές αντιλήψεις αλλά και τους αυταρχικούς κοινωνικούς
και οικογενειακούς κανόνες.
Αντιμετωπίσαμε τις σκηνές βίας -σωματικής και λεκτικής- ήπια, για να λειτουργήσει το θέατρο
ως καθρέφτης αυτής της πατριαρχικής κοινωνίας, για να φωτίσουμε τη βία, την επιβολή και την
υποτίμηση της γυναίκας και του αδύναμου εντός του οικογενειακού και κατ’ επέκταση κοινωνικού
κύκλου, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει έως και σήμερα. Ο άντρας, ως ο πατριάρχης, γενάρχης,
κατέχει την απόλυτη εξουσία και την ασκεί μέσω φόβου, τιμωρίας και εξαναγκασμού, οδηγώντας
την γυναίκα στην υποταγή, στην απώλεια της ταυτότητάς της και της ανθρώπινης της ιδιότητας.
Η παράσταση μας όμως δεν είναι απλά μια καταγγελία. Είναι και μια πρόταση. Επιλέγουμε
να εστιάζουμε στο -όχι για όλους- δεδομένο: ο άνθρωπος πρέπει να είναι απελευθερωμένος
από κοινωνικά δεσμά, έχει το δικαίωμα να κάνει τις επιλογές του, να είναι ελεύθερος και να
χαίρει σεβασμού. Ο αληθινός έρωτας λειτουργεί ως αντίδοτο στην καταπίεση και λειτουργεί ως
μοχλός κοινωνικής και προσωπικής απελευθέρωσης. Σκοπός μας είναι να συγκινήσουμε αλλά να
προβληματίσουμε, να εμπνεύσουμε, παλαιότερους και νεότερους, αναδεικνύοντας τη δύναμη της
αγάπης, την αναγκαιότητα της ελευθερίας, τη σημασία της αξιοπρέπειας του κάθε ατόμου,
ανεξαρτήτως φύλου.
Φτιάξαμε μια παράσταση με πλούσια θεατρική δράση, με ρυθμολογικές εναλλαγές, με χιούμορ,
με ψυχικές εντάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις, τιμώντας παράλληλα και την πλούσια ποιητική
κληρονομία του Λιασίδη, ενσωματώνοντας ποιήματα, δίστιχα και γνωμικά από πολλές ποιητικές
συλλογές του. Στο έργο ενσωματώσαμε και μελοποιημένα ποιήματά του ποιητή, με σύγχρονη
πρωτότυπη μουσική, βασισμένη μεν σε παραδοσιακά μοτίβα, επεξεργασμένα με τρόπο σύγχρονο,
που ενισχύουν το θέαμα και το συναίσθημα.
Έτσι φτιάξαμε μια παράσταση που ο θεατής θα δει έναν σκηνικό κόσμο που απλώνεται στο
παρελθόν, στο παρόν αλλά και στο μέλλον. Ένα αυθεντικό, οργανικό σκηνικό αποτέλεσμα,
σύγχρονο και όχι παλαιικό, το οποίο θα μπορούσε να ανήκει σε κάθε εποχή.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συντελεστές της παράστασης και στο θέατρο ΑντίΛογος που
μας δίνει την ευκαιρία και την χαρά να συνευρεθούμε σκηνικά με το θεατρικό έργο Αγάπη Νικητής
του μεγάλου μας ποιητή Παύλου Λιασίδη.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΙΑΣΙΔΗΣ
1901-1985
40 χρόνια από το θάνατό του.
Το θεατρικό έργο ΑΓΑΠΗ ΝΙΚΗΤΗΣ του Παύλου Λιασίδη έχει για θέμα του τον έρωτα
δύο νέων ανθρώπων και τα εμπόδια που συναντούν στην προσπάθειά τους να ζήσουν
την χαρά και τον έρωτά τους. Ο Μιχάλης, ένας νεαρός ζωγράφος, καλλιτέχνης
και η φτωχή Βαρβαρού αγαπιούνται πολύ, εδώ και χρόνια. Με τη βοήθεια μιας από
τις γειτόνισσες, της Σταυρούς, καταφέρνουν να συναντιούνται στην βρύση κρυφά.
Επιθυμούν να παντρευτούν, αλλά ο πατέρας της Βαρβαρούς θέλει να την παντρέψει
με τον Γιάννο, ο οποίος έχει πρόσφατα επιστρέψει από την Αμερική, γιατί είναι πολύ
πλούσιος. Ένας μεγάλος αγώνας ξεκινά στον οποίο θα βγει νικητής η Αγάπη.
Ο Παύλος Λιασίδης είναι ένας Κύπριος ποιητής του 20ου αιώνα.
Γεννήθηκε στην Λύση της Μεσαορίας στις 23 Μαρτίου 1901 και
πέθανε στην Λάρνακα στις 29 Σεπτεμβρίου 1985.
Ο Λιασίδης αν και δεν τελείωσε το δημοτικό, γιατί αναγκάστηκε να δουλέψει στα χωράφια, αγαπούσε
πολύ τα γράμματα. Δούλεψε κυρίως ως γεωργοκτηνοτρόφος και έμαθε πολλές τέχνες. Από παιδί
ασχολήθηκε με την λαϊκή ποίηση, την οποία και τίμησε γράφοντας πολλές ποιητικές συλλογές και
κάποια θεατρικά έργα. Αρχικά ο σύλλογος του χωριού του (ΛΑΛΛ) τον προμήθευσε με γραφική ύλη,
αλλά -επειδή οι οικονομικοί πόροι ήταν λιγοστοί και επειδή δεν θεωρούσαν ότι η ποίηση είναι τόσο
χρήσιμη- ο σύλλογος κλείδωσε το χαρτί θεωρώντας το μεγάλη σπατάλη χρημάτων.
Το πρώτο του θεατρικό έργο Αγάπη νικητής γράφτηκε γύρω στα 1935 με μελάνια και χαρτί που
του έστειλε ένας φίλος του από την Λευκωσία, ο καθηγητής Κώστας Προυσής. Το 1937 ανέβηκε για
πρώτη φορά στο Λευκόνοικο, έπειτα στην Κοντέα και τελικά στο χωριό του, τη Λύση.
Η πρώτη επαγγελματική παράσταση του έργου ανέβηκε το 1983, από το Νέο Θέατρο Βλαδίμηρου
Καυκαρίδη. Είχε προηγηθεί η τηλεοπτική μεταφορά του στο Ραδιοφωνικό ίδρυμα Κύπρου, το 1978.
ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης για τον Παύλο Λιασίδη
«Το έργο του Παύλου Λιασίδη πιστεύω είναι ένα διαμάντι. Είναι στιγμές που δουλεύοντάς
το, γιατί το ξαναδούλεψα παλαιότερα στην τηλεόραση, βρίσκω μέσα στην απλότητά τους
πράγματα που μου θυμίζουν Σαίξπηρ. Και είναι αλήθεια αυτό το πράγμα. Βέβαια το έργο έχει
έναν πολύ ωραίο διάλογο, ποιητικό, έχει μια δομή καταπληκτική. Ο συγγραφέας παρόλο που
ουδέποτε ασχολήθηκε με το θέατρο επαγγελματικά, αλλά απλώς ήθελε να γράψει θέατρο για
να εκφράσει αισθήματά του, βιώματά του, από τη ζωή της Λύσης (…) πραγματικά ο Λιασίδης,
όπως και στην ποίησή του, έτσι και στο θεατρικό του έργο, είναι αγνός.»
Βλαδίμηρος Καυκαρίδης, συνέντευξη στον Άντρο Παυλίδη για το ΡΙΚ, μετά την πρεμιέρα της
παράστασης «Αγάπη Νικητής», Οκτώβριος 1983
Εκ γενετής λάτρης της ποίησης
Ο Λιασίδης έγραψε περίπου 20 θεατρικά έργα, από τα οποία πολλά χάθηκαν κατάτην τουρκική εισβολή το 1974. Από τα διασημότερα και σπουδαιότερα του έργα οἈλαβροστοισιώτης, που κέρδισε διαγωνισμό συγγραφής στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου,και ο Μονογιός, τα μόνα θεατρικά έργα που έχουν κυκλοφορήσει.«Μισούσε τον πλούτο που χτυπούσε τους φτωχούς και την αδικία. Ήταν πιστός στηνειρήνη και μισούσε τον πόλεμο. Πίστευε στο Θεό και όπου διαφωνούσε τού έγραφεποιήματα. Ήταν υπέρ της δικαιοσύνης και ποτέ δεν πίστεψε στα όπλα και το ψέμα.Μισούσε την πολυγλωσσιά και τους φαφλατάες. Ήταν έντονος στις απόψεις του, παρόλοπου σε δημόσιες συγκεντρώσεις δεν ήθελε να παίρνει θέση. Το πιο βασικό όμως ήταν ότιδεν αλλαξοπίστησε ποτέ και στην ποίησή του δήλωνε αριστερός, ιδεολόγος μαρξιστής (…)πολλά από τα ποιήματά του ήταν και προφητικά. Μπορεί να τα έγραφε πριν από πολλάχρόνια, αλλά ταιριάζουν απόλυτα με τα σημερινά βιώματα.»Ηλίας Λιασίδης, γιος του ποιητή, σε συνέντευξή του «Εκ γενετής λάτρης της ποίησηςο Παύλος Λιασίδης», Χαραυγή, 13 Αυγούστου 2017.
Η Ποίηση του Παύλου Λιασιδή
Η ποίηση του απλή και ανθρώπινη που καταπιάνεται με όλα τα ανθρώπινα θέματα: ερωτικά,
φιλοσοφικά, πολιτικά, σατιρικά, καθημερινά. Στα 25 του χρόνια εκδίδει ποιήματά του στην
Καμπάνα, μια εφημερίδα της Λεμεσού και τρία χρόνια αργότερα εκδόθηκε η πρώτη του
ποιητική συλλογή Τα τραούδκια του Νησιού μου. Η δεύτερη ποιητική συλλογή,
Τα φκιόρα της καρκιάς μου, του εκδόθηκε το 1933. Η τρίτη στην σειρά ποιητική
συλλογή με το όνομα Παραλλαή του Τζαιρού εκδόθηκε το 1937 με δικά του έξοδα τα
οποία αποπλήρωνε με δόσεις. Ακολούθησαν οι ποιητικές συλλογές Χάραμαν φού, 1944,
Γέννημαν Νήλιου, 1946, Μπρόεμαν, 1947, Εντεκάμιση η Ώρα, 1950, Δώδεκα παρά
δέκα, 1960, Να πεθάνει ο Χάρος, 1966, Η Τζύπρος δίχως πούτρα, 1972, Η Σταυρωμένη Τζύπρος μας,
1976, Νεκατωμένοι Αέρηδες, 1979.
«Να γιατί η προσέγγιση στο έργο του Λιασίδη, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, αγγίζοντας το σύνολο
των κορυφαίων… Ο Παύλος Λιασίδης – γεννημένος το 1901 στο χωριό Λύση – αντιμετωπίζει στα
πρώτα του βήματα το στυγνό πρόσωπο ενός δεσποτικού Αγγλοκρατικού καθεστώτος. Οι τρεις
πρώτες τάξεις του Δημοτικού σχολείου που έχει τελειώσει, είναι η μόρφωση ενός μελλοντικού
γεωργού, που βλέπει τη γη, το χώμα, μέσα από τα μάτια της ποιητικής φλέβας.
Ο πολιτικός Παύλος Λιασίδης, εκφράζεται πιο έντονα, σε στιγμές κρίσης του Κυπριακού, αλλά και
στις παγκόσμιες ανακατατάξεις. Στην κρίση του 1964 οι αναφορές του είναι έντονες και ευθείες
κύρια για τα πρόσωπα που διαδραμάτισαν ένα φιλικό ρόλο για την Κύπρο. (…)
Ο Π. Λιασίδης, ένας στις χιλιάδες πρόσφυγες, φεύγει από την αγαπημένη του Λύση, για να βρεθεί
στη Λάρνακα και στη συνέχεια σε διπλανό της συνοικισμό. Και τώρα; Η διπλή συνωμοσία και η
καταστροφή του ‘74, συνταράσσει συνειδήσεις, ανατρέπει παραδοσιακές αντιλήψεις, οδηγεί σε
μια βαθύτερη λαϊκή ενδοσκόπηση… Ποιους νεκρούς θα θρηνήσει ο ποιητής; Κι οι αγνοούμενοι;
Η πατρίδα; Ποιος ξέρει πόσα φοβερά μοιρολόγια δένονταν μέσα του και δεν τολμούσε να τα
ξεστομίσει… (…)
Ένα μήνυμα που θέλει να περάσει πέρα από τη γραμμή του Αττίλα, για να δείξει πως οι
ανθρώπινες σχέσεις μπορούν ακόμα και στους καιρούς μας να είναι τρόπος συνεννόησης και
συναδέλφωσης.
Τα δειλινά, καθισμένος στην προσφυγική του παράγκα ταξιδεύει νοερά στη Λύση… στο περιβόλι
του…
σε μέρη αγαπημένα. (…)»
Λάρκος Λάρκου, «Ο λαϊκός ποιητής Παύλος Λιασίδης» Εφημερίδα Τα Νέα, 20-10-1985
Τα γνωμικά της σκέψης μου
Μονόστιχα
Η κόλασις εν’ ο καβκάς, Παράδεισος η Αγάπη.
Ο πόλεμος εν’ η ψευκιά βασιλικά ντυμένη.
Η Αλήθκεια εν νέν’ πράμα που σπουδάζεται να πάεις.
Πρώτα επλάστην η καρκιά τζι ύστερις το μυαλόν.
Μόνον της ζήσης ο θεός τες πίστες έννα σμίξει.
Χάραμα Φου, 1944
«Αγάπη Νικητής»
Γιώργος Μολέσκης. 1995. Παύλος Λιασίδης. Η δύναμη του ποιητικού ταλέντου.
Έκδοση Δήμου Λύσης.
«Οι επιτυχίες στο δρόμο της ποίησης δεν ελευθέρωσαν, φυσικά, το Λιασίδη από τις
βιοποριστικές ανάγκες που είχε και που ήτανε πολύ έντονες. Ξενοδούλευε, όποτε
κατάφερνε να βρει δουλειά (…)
Το έργο αυτό είχε αρχίσει να το γράφει το 1933-34 (…) Ο Λιασίδης το πρότεινε στους
χωριανούς του, οι οποίοι όμως αρνήθηκαν, για τον ίδιο λόγο που του είχαν απαγορεύσει να
παίρνει χαρτί από το σωματείο. Δεν πίστευαν ότι ο ποιητής θα μπορούσε να γίνει θεατρικός
συγγραφέας, που κατά τη γνώμη τους ήταν κάτι πολύ πιο σημαντικό και απαιτούσε
καλλιέργεια και μόρφωση. Έτσι το έργο ανέβηκε πρώτα στο Λευκόνοικο, το 1935, στη
συνέχεια ανέβηκε στην Κοντέα, το 1939, μετά στην Άσσια και αργότερα στη Λύση.
Το έργο Η αγάπη νικητής θυμίζει έντονα την ποίηση του Λιασίδη της εποχής εκείνης,
πολλές διαλογικές σκηνές μοιάζουν με σκηνές που αποδίδει και ποιητικά και πολλοί από
τους ήρωές του είναι, επίσης, παρόμοιοι με ήρωες των ποιημάτων του. (…)
Στο έργο συναντιούνται άνθρωποι από δύο κόσμους· ο ένας είναι ο κόσμος του χωριού,
στον οποίο ανήκουν ο Μιχάλης, η Βαρβαρού και ο περίγυρός τους και ο άλλος είναι ο
κόσμος της πόλης, που εκπροσωπείται από το Γιάννο και τους φίλους του. (…)
Οι ήρωες του Λιασίδη είναι παρμένοι από το περιβάλλον του χωριού, είναι χυμώδεις στις εκφράσεις
τους και με έντονα πάθη. Οι διάλογοι τους, γεμάτοι από λαϊκές εκφράσεις, έχουν ζωντάνια και
χιούμορ. Όσον αφορά τον κεντρικό ήρωα του έργου, το Μιχάλη, αυτός είναι, αναμφίβολα, ο
εκφραστής των ιδεών του ιδίου του ποιητή, με τον οποίο έχει και κοινά βιογραφικά στοιχεία.
Το πιοσημαντικό, είναι κι αυτός καλλιτέχνης - είναι ζωγράφος - και θεωρείται από τους χωριανούς του
αχαΐρευτος γι’ αυτή του την αγάπη. Ο Λιασίδης τον έκανε ζωγράφο φοβούμενος την ταύτιση μαζί
του. Σκέφτεται, όμως και εκφράζεται σαν ποιητής. (…)
Αρχικά το έργο ήταν γραμμένο σε πεζό και με αυτή τη μορφή παρουσιάστηκε στο θέατρο.
Αργότερα ο Λιασίδης το επεξεργάστηκε ξανά μεταφέροντάς το σε δεκαπεντασύλλαβους
ανομοιοκατάληκτους στίχους. Με αυτή τη μορφή, που είναι και η μόνη που έχουμε σήμερα, το
έστειλε στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, από το οποίο παρουσιάστηκε σε δυο συνέχειες, στις 11
και 18 Δεκεμβρίου 1966, στην εκπομπή «Κυπριώτικο σκετς». Στη συνέχεια παρουσιάστηκε σε μια
τηλεοπτική παραγωγή και το 1983 ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης το επέλεξε ως εναρκτήριο έργο του
Νέου Θεάτρου (…)
Η θεατρική δημιουργία του Παύλου Λιασίδη είναι δύσκολο να διαχωριστεί από την ποιητική του
δημιουργία, με την οποία ταυτίζεται τόσο στα θέματα όσο και στο ύφος και στα μηνύματά της.»
Φταίσιν οι γονιοί σου
Σαν που διψά ο κάμπος την βροσήν,
εδίψασες τζι εσού την αγκαλιάν μου
τζι έτσι λοής με πουμπουρκές τζι ανεβασήν
να πιεις, να δροσιστείς που τα φιλιά μου!
‘Μμα φταίω ‘γιώ πως εν σου βρέχω να χορτάσεις,
να ξησειλίσω την καρκιάν σου με μανιέραν;
Εν το πιστεύκω στο μεράκκιν να με φτάσεις,
είμαι φουρτουνιασμένος νύχταν, μέραν!
Τζαι σαν φυσά καματερός, που σου κοντεύκουν,
χα… χα… τα νέφη μου να ντζίσουν πα’ στην γην σου…
ευτύς φυσά βορκάς, σκορπίζει τα τζαι φεύκουν!
τζαι τούτος ο βορκάς εν’ οι γονιοί σου!...
Να πεθάνει ο Χάρος, 1966
Φαίνεται
Εν ένε απού χουμιστεί μήτ’ απού περιπαίξει
η δόξα του πολλύν τζαιρόν στον γρόνον πόνν’ αντέξει.
Στες περιστάσεις να τον δεις, αν έσει νουν περίτου,
γοιον τον μακρύν μες στους κοντούς που ρέμπ’ η τζεφαλή του!
Τρώτε Περατικόλαον
Εν σας αρέσκει η γλώσσα μας, λαλείτε, πόν' χωρκάτιτζη,
άνοστη, χοντρομούτσουνη, θέλετε να πεθάνει.
Νναι, 'μμά ἐν' λάιν ξώπρωτον του τόπου πόννα χάσετε,
τρώτε περατικόλαον ύστερις, που σας πιάννει...
Η Τζύπρος δίχως πούτρα, 1972
Τα ποιήματα που παρατίθενται στο πρόγραμμα μπορείτε να τα βρείτε στα Άπαντα του Λιασίδη που εκδόθηκαν
το 1997 από το Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών Κύπρου.
Απόσπασμα από το έργο
Τότ’ εννά λείψει που την γην κάθε κακόν που βλάφτει
όντες το μισοούρανον δεντρόν της Διτζιοσύνης
σσεπάσει πόλα σέλα πκιον την γην της Αδικίας
τζαι γείρουν τζαι ξεράνουσιν τζείνοι οι ψηλοί της πεύτζοι
τζι αντί που μοιάζει σήμερον η γη νεκροταφείον
να βαφτιστεί παράδεισος!... Τζι ο κόσμος ούλος μέσα!...
Τζαι μιαν σημαίαν να 'χουσιν να ψηλοτζυματίζει
τζαι με γραμμένον στ’ άσπρον της παννίν, την λέξην τούτην
ΑΓΑΠΗ ΝΙΚΗΤΗΣ!...
Παύλος Λιασίδης
Συντελεστές
Συγγραφέας: Παύλος Λιασίδης
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Νεοκλής Νεοκλέους
Σκηνικά & Κοστούμια: Γιώργος Γιάννου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Κυριάκος Σιαμπτάνης
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Σάββας Χρυσοστόμου
Βοηθός σκηνοθέτη: Άνδρια Ευθυμίου
Διανομή (Με αλφαβητική σειρά): Εύρος Βασιλείου, Ηλιάνα Κάκκουρα, Χάρης Κκολός,
Ζωή Κυπριανού, Ανδριανή Νεοκλέους, Μιχάλης Παπέττας, Φώτης Φωτίου, Χριστίνα Χριστόφια
Χειρισμός φωτισμού Κ.Σ. Ηχοτεχνική Εκδηλώσεις Λτδ
Φωτογράφιση: Νικόλ Καρσερά
Σχεδιασμός προωθητικού υλικού: Νεόφυτος Αβραάμ
Επιμέλεια προγράμματος: Φώτης Φωτίου, Χριστίνα Χριστόφια
Ιδιαίτερες ευχαριστίες στο Τμήμα Αρχαιοτήτων για την παραχώρηση άδειας
φωτογράφισης προωθητικού υλικού στο Αγροτικό Μουσείο Φικάρδου και στις
λειτουργούς του Μουσείου για την φιλοξενία.