Το θέατρο Αντίλογος, ιδρύθηκε από μια ομάδα προοδευτικών καλλιτεχνών με κοινές αντιλήψεις
και πεποιθήσεις για τη ζωή και το θέατρο. Βασικοί μας στόχοι μας είναι να κτίσουμε γέφυρες με το
ευρύ κοινό. Να αναπτύξουμε μια ζωντανή σκηνική θεατρική γλώσσα που αφορά στο σήμερα, με τη
συμμετοχή Κύπριων και ξένων καλλιτεχνών. Να μπορέσουμε να αναλάβουμε την υλοποίηση ή/και τη
διοργάνωση καλλιτεχνικών πρωτοβουλιών σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, έτσι ώστε να διευρύνουμε
τη δράση μας στο χώρο των παραστατικών τεχνών, αλλά κυρίως στο χώρο του θεάτρου.
Επιπρόσθετα έχουμε ως στόχο τη διοργάνωση σεμιναρίων, διαλέξεων, θεατρικών εργαστηρίων ώστε
να πετύχουμε πρακτική και επιστημονική προσέγγιση της τέχνης και της υποκριτικής.
Προσηλωμένο στους λόγους ίδρυσής του από το 2015, το θέατρο Αντίλογος προτείνει ρεπερτόριο
που να μπορεί να γίνει ελπίδα και έμπνευση για τον σύγχρονο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που
αγωνίζεται για να μείνει Άνθρωπος: με δικαίωμα ελευθερίας ύπαρξης, σκέψης, λόγου και έκφρασης,
με δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Η βασική θεματολογία των έργων και των παράλληλων δράσεων που προτείνουμε στο κυπριακό
κοινό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, αφορά σε ανεξερεύνητες ιστορικές και κοινωνικές
πτυχές των πιο αφώτιστων πτυχών της ιστορίας, ζητήματα πολέμου και ειρήνης, την προσφυγιά, το
ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον κοινωνικό αποκλεισμό, το ηθικό παράστημα του ανθρώπου.
Γι' αυτό επιλέξαμε να είμαστε ο «Αντίλογος».
Γιατί πιστεύουμε πως ο άνθρωπος οφείλει να σταθεί πάνω από την αθλιότητα της εποχής και να
πιστέψει, να μιλήσει και να επενδύσει στο παρόν και το μέλλον του.
10 Χρόνια Θέατρο Αντίλογος
Το 2025 είναι για εμάς ένας σημαντικός σταθμός. Πριν από 10 χρόνια μια ομάδα ανθρώπων
του θεάτρου συναποφασίσαμε να φτιάξουμε μια συλλογικότητα ως «Αντίλογο» στα όσα
εκτυλίσσονταν στην κυπριακή κοινωνία. Μια συλλογικότητα που γεννήθηκε από την βαθύτερη
καλλιτεχνική ανάγκη να διατηρήσουμε την ουσιαστική λειτουργία του θεάτρου, ως αναπόσπαστη
κοινωνικοπολιτική λειτουργία του δημοκρατικού ανθρώπου. Με απώτερο στόχο την επικοινωνία
με τον Άνθρωπο, με αξίες και ιδανικά, δικαιώματα και διεκδικήσεις, τέχνη και πολιτισμό, μέσα
από την τέχνη του θεάτρου.
Ο Ιανουάριος του 2026 θα είναι για μας μήνας γιορτής και υπενθύμισης, αφού στις 29
Ιανουαρίου του 2016 κάναμε την δειλή, αλλά ταυτόχρονα τολμηρή, εμφάνισή μας με την
συνύπαρξη δύο μονόπρακτων του Μπρεχτ επι σκηνής - «Η Εβραία» και «Τα ντουφέκια της
Καρράρ» - υπό τον τίτλο «Όταν η Εβραία συναντά την Καρράρ». Αυτή η δεκαετία υπήρξε
σε στιγμές δύσκολη, αλλά συνάμα όμορφη και δημιουργική τόσο για εμας, όσο και για τους
συνεργάτες μας, στις 40 και πλέον παραγωγές που παρουσιάσαμε. Αποτελεί το λιθαράκι που
βάλαμε στον καλλιτεχνικό τόπο, αλλά και το χρέος μας να συνεχίσουμε να προσφέρουμε την
ίδια και καλύτερη ποιότητα δουλειάς.
Το αγκάλιασμα που δέχτηκε ο «Αντίλογος» , σε όλα τα μήκη και πλάτη της Κύπρου, μας γεννά την
ανάγκη και την αποφασιστικότητα να συνεχίσουμε με πείσμα και μεράκι, το έργο μας. Επιλέξαμε
και επιλέγουμε έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, έργα κλασικά, αρχαία, σύγχρονα, πρωτότυπα,
κυπριακά, έργα που μιλούν πάντα για τον Άνθρωπο και τα πανανθρώπινα ιδανικά της δικαιοσύνης,
της ισότητας, της ελευθερίας. Έργα που στοχάζονται τη φύση, το παρελθόν, το παρόν και το
μέλλον της Κύπρου και του Κόσμου. Γι’ αυτό και αυτό το καλοκαίρι επιστρέφουμε στις ρίζες μας,
με το έργο του μεγάλου Κύπριου ποιητή μας, Παύλου Λιασίδη, ένα έργο που αναφέρεται στην
κοινωνική αδικία και εξυμνεί έναν ιδανικό, δίκαιο και φωτεινό κόσμο, απαλλαγμένο από μίση και
προκαταλήψεις.
Σκηνοθετικό Σημείωμα
Τι σημασία έχει για εμάς ένα έργο γραμμένο την δεκαετία του 1930; Το έργο του Λιασίδη με
την επεισοδιακή του ιστορία, σώθηκε και παραδόθηκε σε εμάς διαμέσου των δεκαετιών και
τονίζει την -υποτιμημένη για πολλούς- αξία της κυπριακής ηθογραφίας. Σεβαστήκαμε απόλυτα
την ποιητικότητα του λόγου του έργου του και ταυτόχρονα την εναρμονίσαμε με την σύγχρονη
κοινωνική πραγματικότητα, συνθέτοντας έτσι μια παράσταση ποιητικού ρεαλισμού.
Στην καρδιά του έργου, ο Έρωτας, η πραγματική αγάπη, η κινητήριος δύναμη του ανθρώπου
που παρακινεί τους ήρωες να ονειρευτούν, να αμφισβητήσουν, να διεκδικήσουν και τελικά…
να αλλάξουν! Μέσα από την εστίαση στον Έρωτα των δύο νέων, αλλά και στα εμπόδια που
ορθώνονται στην πραγμάτωσή του, η πλοκή αποκτά πυκνή συνοχή. Οι δύο νέοι, ο ζωγράφος και
η φτωχής κόρης, αντιστέκονται στο πατριαρχικό κατεστημένο, σε αναχρονιστικές -ακόμα και
για την εποχή που γράφτηκε- κοινωνικές αντιλήψεις αλλά και τους αυταρχικούς κοινωνικούς
και οικογενειακούς κανόνες.
Αντιμετωπίσαμε τις σκηνές βίας -σωματικής και λεκτικής- ήπια, για να λειτουργήσει το θέατρο
ως καθρέφτης αυτής της πατριαρχικής κοινωνίας, για να φωτίσουμε τη βία, την επιβολή και την
υποτίμηση της γυναίκας και του αδύναμου εντός του οικογενειακού και κατ’ επέκταση κοινωνικού
κύκλου, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει έως και σήμερα. Ο άντρας, ως ο πατριάρχης, γενάρχης,
κατέχει την απόλυτη εξουσία και την ασκεί μέσω φόβου, τιμωρίας και εξαναγκασμού, οδηγώντας
την γυναίκα στην υποταγή, στην απώλεια της ταυτότητάς της και της ανθρώπινης της ιδιότητας.
Η παράσταση μας όμως δεν είναι απλά μια καταγγελία. Είναι και μια πρόταση. Επιλέγουμε
να εστιάζουμε στο -όχι για όλους- δεδομένο: ο άνθρωπος πρέπει να είναι απελευθερωμένος
από κοινωνικά δεσμά, έχει το δικαίωμα να κάνει τις επιλογές του, να είναι ελεύθερος και να
χαίρει σεβασμού. Ο αληθινός έρωτας λειτουργεί ως αντίδοτο στην καταπίεση και λειτουργεί ως
μοχλός κοινωνικής και προσωπικής απελευθέρωσης. Σκοπός μας είναι να συγκινήσουμε αλλά να
προβληματίσουμε, να εμπνεύσουμε, παλαιότερους και νεότερους, αναδεικνύοντας τη δύναμη της
αγάπης, την αναγκαιότητα της ελευθερίας, τη σημασία της αξιοπρέπειας του κάθε ατόμου,
ανεξαρτήτως φύλου.
Φτιάξαμε μια παράσταση με πλούσια θεατρική δράση, με ρυθμολογικές εναλλαγές, με χιούμορ,
με ψυχικές εντάσεις και εσωτερικές συγκρούσεις, τιμώντας παράλληλα και την πλούσια ποιητική
κληρονομία του Λιασίδη, ενσωματώνοντας ποιήματα, δίστιχα και γνωμικά από πολλές ποιητικές
συλλογές του. Στο έργο ενσωματώσαμε και μελοποιημένα ποιήματά του ποιητή, με σύγχρονη
πρωτότυπη μουσική, βασισμένη μεν σε παραδοσιακά μοτίβα, επεξεργασμένα με τρόπο σύγχρονο,
που ενισχύουν το θέαμα και το συναίσθημα.
Έτσι φτιάξαμε μια παράσταση που ο θεατής θα δει έναν σκηνικό κόσμο που απλώνεται στο
παρελθόν, στο παρόν αλλά και στο μέλλον. Ένα αυθεντικό, οργανικό σκηνικό αποτέλεσμα,
σύγχρονο και όχι παλαιικό, το οποίο θα μπορούσε να ανήκει σε κάθε εποχή.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συντελεστές της παράστασης και στο θέατρο ΑντίΛογος που
μας δίνει την ευκαιρία και την χαρά να συνευρεθούμε σκηνικά με το θεατρικό έργο Αγάπη Νικητής
του μεγάλου μας ποιητή Παύλου Λιασίδη.
ΠΑΥΛΟΣ ΛΙΑΣΙΔΗΣ
1901-1985
40 χρόνια από το θάνατό του.
Το θεατρικό έργο ΑΓΑΠΗ ΝΙΚΗΤΗΣ του Παύλου Λιασίδη έχει για θέμα του τον έρωτα
δύο νέων ανθρώπων και τα εμπόδια που συναντούν στην προσπάθειά τους να ζήσουν
την χαρά και τον έρωτά τους. Ο Μιχάλης, ένας νεαρός ζωγράφος, καλλιτέχνης
και η φτωχή Βαρβαρού αγαπιούνται πολύ, εδώ και χρόνια. Με τη βοήθεια μιας από
τις γειτόνισσες, της Σταυρούς, καταφέρνουν να συναντιούνται στην βρύση κρυφά.
Επιθυμούν να παντρευτούν, αλλά ο πατέρας της Βαρβαρούς θέλει να την παντρέψει
με τον Γιάννο, ο οποίος έχει πρόσφατα επιστρέψει από την Αμερική, γιατί είναι πολύ
πλούσιος. Ένας μεγάλος αγώνας ξεκινά στον οποίο θα βγει νικητής η Αγάπη.
Παύλος Λιασίδης
Ο Παύλος Λιασίδης είναι ένας Κύπριος ποιητής του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Λύση της
Μεσαορίας στις 23 Μαρτίου 1901 και πέθανε στην Λάρνακα στις 29 Σεπτεμβρίου 1985.
Ο Λιασίδης αν και δεν τελείωσε το δημοτικό, γιατί αναγκάστηκε να δουλέψει στα χωράφια, αγαπούσε
πολύ τα γράμματα. Δούλεψε κυρίως ως γεωργοκτηνοτρόφος και έμαθε πολλές τέχνες. Από παιδί
ασχολήθηκε με την λαϊκή ποίηση, την οποία και τίμησε γράφοντας πολλές ποιητικές συλλογές και
κάποια θεατρικά έργα. Αρχικά ο σύλλογος του χωριού του (ΛΑΛΛ) τον προμήθευσε με γραφική ύλη,
αλλά -επειδή οι οικονομικοί πόροι ήταν λιγοστοί και επειδή δεν θεωρούσαν ότι η ποίηση είναι τόσο
χρήσιμη- ο σύλλογος κλείδωσε το χαρτί θεωρώντας το μεγάλη σπατάλη χρημάτων.
Το πρώτο του θεατρικό έργο Αγάπη νικητής γράφτηκε γύρω στα 1935 με μελάνια και χαρτί που
του έστειλε ένας φίλος του από την Λευκωσία, ο καθηγητής Κώστας Προυσής. Το 1937 ανέβηκε για
πρώτη φορά στο Λευκόνοικο, έπειτα στην Κοντέα και τελικά στο χωριό του, τη Λύση.
Η πρώτη επαγγελματική παράσταση του έργου ανέβηκε το 1983, από το Νέο Θέατρο Βλαδίμηρου
Καυκαρίδη. Είχε προηγηθεί η τηλεοπτική μεταφορά του στο Ραδιοφωνικό ίδρυμα Κύπρου, το 1978.