ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Οµολογώ πως αυτό το παρελθόν δεν το γνώριζα. Δεν µου το δίδαξαν στο σχολείο. Ίσως γιατί τότε τα τραύµατα της εισβολής ήταν ακόµα πολύ νωπά για να σκαλίσουµε τα άλλα, τα πιο παλιά. Ίσως γιατί αυτοί που το έζησαν, ζούσαν ακόµα και προσπαθούσαν να το ξεχάσουν ή πάλι ίσως γιατί αυτή την Ιστορία δεν αποφάσισαν ακόµα πως να την γράψουν για να µας τη µάθουν.
Το 1958 δεν γράφτηκε µετά από ιδιαίτερη µελέτη βιβλίων και συγγραµµάτων. Η έρευνα µου στηρίχτηκε στα λόγια αυτών που βίωσαν εκείνη την µακρινή πραγµατικότητα, στα λόγια των µαρτύρων. Εγώ το µόνο που είχα να κάνω ήταν να διαβάσω τα κάτω κείµενα. Να τα περάσω στα κύτταρα µου για να νοιώσω την απώλεια, την απελπισία , την ντροπή και να σας τα παρουσιάσω.
Πολλές φορές ακούγοντας τους, σκέφτηκα πώς µπορεί η µνήµη τους να τους απατά. Μπορεί να εξαπατούν ακόµα και σήµερα τον εαυτό τους, την αλήθεια τους. Αλλά ακόµη και αυτό να συµβαίνει, δεν είναι αληθινά υπέροχα ανθρώπινο; Άλλωστε η δουλειά µου δεν είναι να παρουσιάσω τόσο την ιστορία όσο αυτά που µας δένουν µε αυτήν…και αυτό που µας δένει µε το ‘58, το ‘40, το 3000 π.Χ. δεν είναι άλλο από το συναίσθηµα. Αυτό που συνεχίζει να είναι ίδιο.
Δυο ιστορίες όµοιες και διαφορετικές. Δύο ιστορίες ανθρώπινες. Τις ξετυλίγω προσπαθώντας να κάνω πέρα τα δικά µου πιστεύω, τις δικές µου πεποιθήσεις. Είναι ο µόνος τρόπος να δηµιουργήσω την εικόνα. Γιατί αυτός που ψάχνει κάτι ¨παλιό¨ δεν ψάχνει για να επιβεβαιώσει αυτά που θέλει, αλλά την ¨αλήθεια¨ εκείνης της εποχής.
«Κάποια πράματα εν μπορείς να τα ξεχάσεις τζαι δεν θέλεις να τα ξεχάσεις γίνουνται η ιστορία σου»…
Μιχάλης Παπαδόπουλος
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
«Ήταν Προδότες».
Μα τί ή ποιους πρόδωσαν τέλος πάντων , τι αισχρό έγκληµα διέπραξαν για να τους αξίζουν συκοφαντίες, εξευτελισµοί, διώξεις, βασανιστήρια και δολοφονίες;.
Αυτοί οι άνθρωποι που δολοφονήθηκαν, ήταν πιο πατριώτες από όλους αυτούς που τους κόλλησαν την ρετσινιά, ήταν άνθρωποι του µόχθου και της εργατιάς. Ήταν απλά «Αριστεροί, µέλη της συντεχνίας τους , «της ΠΕΟ» και αγωνίζονταν για ένα καλύτερο αύριο για αυτούς και για τα παιδιά τους. Ποια προδοσία διέπραξαν ποτέ δεν απάντησε κανείς . Μήπως επειδή είχαν διαφορετική άποψη από το κατεστηµένο, ή γιατί πίστευαν στην ειρήνη και την πρόοδο για όλους τους πολίτες του νησιού, αυτό τους έκανε προδότες;
Ποιοι οι πραγµατικοί λόγοι που δολοφονήθηκαν; Γιατί έχουν τα στόµατα τους ερµητικά κλειστά αυτοί οι οποίοι έχουν τις απαντήσεις;. Αποκατάσταση της αλήθειας και των πραγµατικών γεγονότων ζητά η ιστορία. Αποκατάσταση του ονόµατος τους, δικαίωση, λύτρωση από το ψέµα και την πλάνη. Πολλά χρόνια πέρασαν και ούτε οι δολοφονηθέντες της περιόδου 1956-58 ούτε οι συγγενείς τους δεν µπορούν να ησυχάσουν .
Στην παράσταση του έργου «1958» τίθενται όλα αυτά τα ερωτήµατα και καλούµαι τους θεατές να διερωτηθούν, να ψάξουν, να µάθουν την αλήθεια, να αντιµετωπίσουν την ιστορία της πατρίδας τους ως έχει και όχι έτσι όπως τους παρουσιάζεται, µόνο έτσι θα αποφευχθούν παρόµοια λάθη στο µέλλον.
Αυτός είναι και ο σκοπός της παράστασής: να φωτίσει μια άλλη αλήθεια και να την επικοινωνήσει ως μέγιστη ανάγκη της ανθρώπινης ύπαρξης, με την ευχή να φέρει την κάθαρση και μια δημόσια συγγνώμη από τους αίτιους των δολοφονιών.
Νεοκλής Νεοκλέους
Σκηνοθέτης
