Το θέατρο Αντίλογος, ιδρύθηκε από μια ομάδα προοδευτικών καλλιτεχνών με κοινές αντιλήψεις και πεποιθήσεις για τη ζωή και το θέατρο. Βασικοί μας στόχοι μας είναι να κτίσουμε γέφυρες με το ευρύ κοινό. Να αναπτύξουμε μια ζωντανή σκηνική θεατρική γλώσσα που αφορά στο σήμερα, με τη συμμετοχή Κύπριων και ξένων καλλιτεχνών. Να μπορέσουμε να αναλάβουμε την υλοποίηση ή/και τη διοργάνωση καλλιτεχνικών πρωτοβουλιών σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, έτσι ώστε να διευρύνουμε τη δράση
μας στο χώρο των παραστατικών τεχνών, αλλά κυρίως στο χώρο του θεάτρου. Επιπρόσθετα έχουμε ως στόχο τη διοργάνωση σεμιναρίων, διαλέξεων, θεατρικών εργαστηρίων ώστε να πετύχουμε πρακτική και επιστημονική προσέγγιση της τέχνης
και της υποκριτικής.
Προσηλωμένο στους λόγους ίδρυσής του από το 2015, το θέατρο Αντίλογος προτείνει ρεπερτόριο που να μπορεί να γίνει ελπίδα και έμπνευση για τον σύγχρονο άνθρωπο.
Τον άνθρωπο που αγωνίζεται για να μείνει Άνθρωπος: με δικαίωμα ελευθερίας ύπαρξης, σκέψης, λόγου και έκφρασης, με δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Η βασική θεματολογία των έργων και των παράλληλων δράσεων που προτείνουμε στο κυπριακό κοινό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, αφορά σε ανεξερεύνητες ιστορικές και κοινωνικές πτυχές των πιο αφώτιστων πτυχών της ιστορίας, ζητήματα πολέμου και ειρήνης, την προσφυγιά, το ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον κοινωνικό αποκλεισμό, το ηθικό παράστημα του ανθρώπου.
Γι' αυτό επιλέξαμε να είμαστε ο «Αντίλογος».
Γιατί πιστεύουμε πως ο άνθρωπος οφείλει να σταθεί πάνω από την αθλιότητα της εποχής και να πιστέψει, να μιλήσει και να επενδύσει στο παρόν και το μέλλον του.
ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
Στίχοι: Σάββας Χρυσοστόμου (Σαής)
Ραντεβού στην πλατεία
Τζιαμαί αρκέφκει η πορεία
Τζιαμαί την νύχτα να βρεθούμε
Ραντεβού στην πλατεία
Να νιώσουμεν ελευθερία
Έλα να σύρουμε χορό
Σημείωμα Παραγωγής
Επιστροφή στις Πλατείες
Θέατρο, Διάλογος, Δημοκρατία
Η ΠΛΑΤΕΙΑ δημιουργήθηκε από την ανάγκη μας να δώσουμε βήμα στη συλλογική μας φωνή. Στα δέκα χρόνια ύπαρξής μας επιλέγουμε να συνομιλούμε με το κοινό, τοποθετώντας στο επίκεντρο τον Άνθρωπο και τις ανάγκες του.
Επιστρέφουμε λοιπόν στον πυρήνα, στις Πλατείες, στην κοινωνική συνάντηση. Επιστρέφουμε στην Πλατεία ως χώρο ζύμωσης, χώρο συζήτησης, χώρο ανταλλαγής ιδεών και απόψεων, ως χώρο κοινωνικοποίησης. Στην Πλατεία ως σκηνικό χώρο, όπως τόσες φορές στήσαμε τα σκηνικά μας χειμώνα και καλοκαίρι σε δημόσιους χώρους. Στην Πλατεία που δημιουργεί τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, που αποτελεί
χώρο διεκδίκησης και δημοκρατίας.
Σε μια εποχή όπου το «εμείς» υποχωρεί σημαντικά έναντι στο «εγώ», η ανάγκη της συλλογικής δράσης είναι για μας επιβεβλημένη. Θέλουμε λοιπόν να στήσουμε στο κέντρο μιας Πλατείας μια παράσταση στην οποία να συζητήσουμε θέματα που μας αφορούν, θέματα επίκαιρα, διαχρονικά, θέματα που αποφεύγουμε κάποτε να συζητούμε, όπως η ψυχική υγεία, οι φόβοι μας, οι σκέψεις μας. Ο δραματουργικός άξονας
του έργου είναι η έννοια του «Άλλου» – ο τρόπος με τον οποίο ορίζουμε, αναγνωρίζουμε ή αποκλείουμε μέσα στην καθημερινότητα μας,
κάθε τι διαφορετικό.
Οι Πλατείες υπήρξαν ιστορικά χώροι διαμόρφωσης πολιτικής συνείδησης, δημόσιοι χώροι για όλους, χώροι όπου Λόγος και Αντίλογος συνυπάρχουν, όπου η κοινωνία γίνεται ένα. Χώροι διαδηλώσεων και διεκδίκησης, χώροι όπου πραγματοποιούνται κοινωνικές συνευρέσεις όπως πανηγύρια, γιορτές, γλέντια, γάμοι και φεστιβάλ. Εδώ λοιπόν, στις Πλατείες, θέλουμε να μοιραστούμε αγωνίες, αστεία, φόβους, σκέψεις, ελπίδες, ευχές και λίγη από τη μοναξιά μας. Ειδικά τώρα, που η επικοινωνία άλλαξε, που αποξενωνόμαστε κοινωνικά, όπου απειλείται και πάλι
η Δημοκρατία, εμείς επιστρέφουμε εδώ που ξεκίνησαν όλα, στις Πλατείες, και μιλούμε ανοικτά κοιτάζοντας κατάματα τους ανθρώπους
και τον ίδιο μας τον εαυτό.
YΠΟΚΡΙΣΙΑ
Στίχοι: Σάββας Χρυσοστόμου (Σαής)
Εν σε κόφτει που πεινώ
Εν σε κόφτει που διψώ
Εν σε κόφτει που εν έχω στρώμα
Για να τζοιμηθώ
Τζι αν οι πόμπες με ξυπνούν
Τζι οι σφαίρες τα μωρά ζητούν
Εν σε κόφτει, μα αύριον νύχτα
Μες στο χώμα εν να μπουν (…)
Μα στάθου πριν να φύεις στα μμάθκια να με δεις
Πε μου ήντα μπου λαλείς άμα σκοτώνουν τα μωρά
Να ξομολοηθείς, να ξομολοηθείς
Πε μου ναμπού έρκεται πρώτο
Ο άνθρωπος ή τα λεφτά. (…)
Τα μμάθκια σου σαν κλείσεις πάλαι εν να έρτεις να με βρεις
Για μια θέση στο βασίλειό μου εν να δικαστείς
Σαν καλό πλάσμα που ήσουν, έντιμο τζιαι ευπρεπής
Με τα ρούχα της αγνότητας εν να ντυθείς
Αλλά μεν βιαστείς, μπροστά σου εννά τα ‘βρεις
Σαν τελειώσει η δίκη εις την κόλαση εν να βρεθείς
Μεν παραπονεθείς, έπρεπε να σκεφτείς
Εννά ‘ν αργά λαλώ σου πλέον να συγχωρεθείς.
ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Από την Δραματουργία στην Σκηνοθεσία
Ελένη Αναστασίου
Η Πλατεία γεννήθηκε από μια ανάγκη να μιλήσουμε για τον τρόπο που υπάρχουμε σήμερα μαζί — ή ίσως για τον τρόπο που σταδιακά σταματήσαμε να υπάρχουμε μαζί.
Η αφετηρία της παράστασης ήταν η ίδια η έννοια της πλατείας ως δημόσιου χώρου: ένας τόπος συνάντησης, γιορτής, κουτσομπολιού, πολιτικής, μοναξιάς και συνύπαρξης. Ένας χώρος όπου όλοι εκτίθενται, όλοι παρατηρούν και όλοι παρατηρούνται. Εκεί όπου μια κοινωνία αποκαλύπτει τον εαυτό της όχι μόνο μέσα από τις μεγάλες πολιτικές αποφάσεις αλλά κυρίως μέσα από τις μικρές καθημερινές συμπεριφορές της.
Η Πλατεία γεννήθηκε επίσης μέσα σε ένα παράξενο μεταίχμιο απολογισμού και αποφάσεων. Σε μια στιγμή όπου μια γενιά, η δική μου γενιά, αρχίζει να κουβαλά συνειδητά τις ιστορίες, τις σιωπές και τα τραύματα που κληρονόμησε από τους προηγούμενους, ενώ ταυτόχρονα στρέφεται με αγωνία προς το μέλλον και αναρωτιέται τι κόσμο ετοιμάζεται να παραδώσει στους επόμενους, αν καταφέρει να φτάσει
μέχρι εκεί.
Κομβικός δραματουργικός άξονας της παράστασης υπήρξε η έννοια της οικογένειας. Επέλεξα οι ιστορίες και τα μουσικά νούμερα να λειτουργούν σαν κομμάτια μιας μεγάλης οικογένειας — ψηφίδες που μπορούν να υπάρξουν αυτόνομα αλλά ταυτόχρονα να συνθέτουν ένα μεγαλύτερο παζλ. Η οικογένεια είναι ο πρώτος τόπος μέσα στον οποίο μαθαίνουμε να αγαπούμε, να συγκρουόμαστε, να σωπαίνουμε,
να φοβόμαστε ή να διεκδικούμε. Και πολλές φορές ο τρόπος με τον οποίο υπάρχουμε μέσα στην οικογένεια αποτυπώνεται αργότερα και στη στάση μας απέναντι στην κοινωνία και στους άλλους ανθρώπους.
Μέσα σε κάθε οικογένεια συνυπάρχουν αντιφάσεις, συγκρούσεις, σιωπές αλλά και συμφιλιώσεις, τρυφερότητα και ανάγκη για σύνδεση. Αυτή η συνύπαρξη αποτέλεσε για μένα το ιδανικό πεδίο για να αγκαλιάσω — ή και να συγκρουστώ — με τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που ήθελα να διερευνήσω μέσα στο έργο.
Ένας από τους βασικούς άξονες της παράστασης υπήρξε και η βαθιά ριζωμένη αντίληψη του «κρύψε να περάσουμε». Μια στάση που διαπερνά την κυπριακή κοινωνία από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα ζητήματα. Μεγαλώνουμε συχνά μαθαίνοντας να μη μιλάμε πολύ,
να μη συγκρουόμαστε, να μη δημιουργούμε πρόβλημα, να φοβόμαστε το «τι θα πει ο κόσμος». Κι όμως, αυτή η λογική της διαρκούς απόκρυψης και αυτολογοκρισίας σταδιακά διαβρώνει την ελευθερία, τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια.
Και ίσως σήμερα αυτή η ανάγκη να μιλήσουμε να γίνεται ακόμη πιο επείγουσα. Σε μια εποχή όπου βλέπουμε όλο και πιο έντονα την άνοδο ακροδεξιών, ρατσιστικών και βαθιά συντηρητικών αντιλήψεων· σε μια εποχή όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα, η διαφορετικότητα και η
ίδια η έννοια της ελευθερίας μοιάζουν ξανά διαπραγματεύσιμα.
Μέσα σε αυτό το κλίμα φόβου και κοινωνικής ανασφάλειας, το «κρύψε να περάσουμε» μετατρέπεται εύκολα σε μηχανισμό επιβίωσης. Όμως όσο περισσότερο κρυβόμαστε, όσο περισσότερο σωπαίνουμε μπροστά στη βία, στον ρατσισμό και στην κανονικοποίηση του αποκλεισμού, τόσο περισσότερο συρρικνώνεται ο δημόσιος χώρος, η ελευθερία και η ίδια η δυνατότητά μας να υπάρξουμε συλλογικά.Ίσως γι’ αυτό σήμερα να είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να μιλήσουμε. Να διαφωνήσουμε. Να εκτεθούμε. Να υπερασπιστούμε ο ένας τον άλλο. Να επιμείνουμε στην τρυφερότητα, στη συνύπαρξη και στη συλλογικότητα ως πολιτικές πράξεις.
Η Πλατεία προκύπτει ταυτόχρονα και ως αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας έρευνας πάνω στην κυπριακή επιθεώρηση και στις δυνατότητες μετεξέλιξής της σήμερα. Μελετώντας το είδος, με ενδιέφερε όχι η αναπαραγωγή της παραδοσιακής του μορφής αλλά η διερεύνηση των θεατρικών μηχανισμών που το καθιστούσαν ιστορικά ζωντανό: η συλλογικότητα, η άμεση επικοινωνία με το κοινό, η μουσικότητα, η λαϊκή γλώσσα και η δυνατότητα του θεάτρου να λειτουργεί ως δημόσιο κοινωνικό σχόλιο.
Ωστόσο, οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της εποχής μας έχουν μεταβληθεί ριζικά. Η σύγχρονη εμπειρία χαρακτηρίζεται από κατακερματισμό, υπερπληροφόρηση και επισφάλεια. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η προσωποποιημένη πολιτική σάτιρα δεν αρκούν πλέον για να εκφράσουν τις αντιφάσεις του παρόντος. Η Πλατεία επιχειρεί να συνομιλήσει με την ουσία της επιθεώρησης, μετατοπίζοντας όμως τον άξονα της πολιτικής από τα πρόσωπα της εξουσίας προς τη συλλογική κοινωνική συμπεριφορά. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο σε αυτόν που κυβερνά, αλλά και σε αυτόν που σωπαίνει, που ανέχεται, που φοβάται, που προσαρμόζεται, που αναπαράγει μικροεξουσίες
μέσα στην καθημερινότητά του.
Δραματουργικά, το έργο αντλεί στοιχεία από το πολιτικό και μεταδραματικό θέατρο, από τη δραματουργία του θραύσματος και από συλλογικές πρακτικές devised theatre. Από την επιθεώρηση διατηρείται η ζωντανή σχέση με το κοινό, η μουσικότητα, η ταχύτητα των μεταβάσεων, το χιούμορ ως εργαλείο απογύμνωσης της κοινωνικής υποκρισίας και η χρήση της κυπριακής διαλέκτου ως φορέα πολιτισμικής μνήμης και ταυτότητας.
Η Πλατεία δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη ζύμωση αυτής της ομάδας ηθοποιών. Μιας ομάδας ανθρώπων από διαφορετικές γενιές, όπου ο καθένας κουβαλούσε τη δική του ιστορία, τη δική του εμπειρία της Κύπρου, τις δικές του αντιφάσεις και αγωνίες. Μέσα από ατελείωτες συζητήσεις, συγκρούσεις, εξομολογήσεις, προσπαθήσαμε να πλησιάσουμε κάτι πιο ουσιαστικό: τη δική μας αλήθεια.
Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όλους όσοι στάθηκαν μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Στη Χριστίνα και τον Νεοκλή, που δεν τρόμαξαν στο άκουσμα μιας «τρελής ιδέας» χωρίς δικλείδες ασφαλείας και πίστεψαν στην ανάγκη της πριν ακόμη υπάρξει η μορφή της. Στον Άρη, που στάθηκε δίπλα μου βράχος υπενθυμίζοντάς μου συνεχώς πως, μέσα σε όλα, κάνουμε και κωμωδία. Στον Σάββα, που δεν σταματά να αποτελεί πηγή έμπνευσης. Στην Ήβη, την Καρολίνα και τους Γιώργηδες, που αποτελούν τις δικές μου σταθερές δικλείδες ασφαλείας μέσα στο χάος της δημιουργίας. Και φυσικά στον Φώτη, τον Κούλλη, τον Ραφαέλλο και την Χαρά, που είναι πάντα εκεί, ζωντανά κομμάτια δύναμης του Αντίλογου.
Στην Πλατεία κουβαλώ ένα πρωτότυπο κείμενο γεννημένο μέσα από προσωπικές αλήθειες και συγκρούσεις. Κουβαλώ όμως μαζί του και μια ευχή και την ελπίδα πως μέσα σε αυτό το δημόσιο μοίρασμα, κάπου μέσα στο σκοτάδι της πλατείας κάποιος άλλος θα αναγνωρίσει τον εαυτό του σε αυτήν. Κι ίσως τελικά αυτό να ευχόμαστε όλοι: η δική μας έκθεση και ευαλωτότητα να γίνει αφορμή για μια συνάντηση.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφείς: Ελένη Αναστασίου & Άρης Κυπριανού
Σκηνοθεσία: Ελένη Αναστασίου
Σκηνικά – Κοστούμια : Γιώργος Γιάννου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Καρολίνα Σπύρου
Κινησιολογία: Ήβη Χατζηβασιλείου
Video Art: Γιώργος Αλεξάνδρου
Μουσική σύνθεση: Σάββας Χρυσοστόμου
Βοηθός σκηνοθέτριας: Φώτης Φωτίου
Διανομή (Με αλφαβητική σειρά): Ραφαέλλα Καβάζη, Ηλιάνα Κάκκουρα, Χάρης Κκολός, Άρης Κυπριανού, Ζωή Κυπριανού, Ανδριανή Νεοκλέους, Χριστίνα Χριστόφια,
Επί σκηνής και ο μουσικός Σάββας Χρυσοστόμου (Σαής)
Χειρισμός φωτισμού Κ.Σ. Ηχοτεχνική Εκδηλώσεις Λτδ
Φωτογραφίες: Κυριάκος Χριστοδουλίδης
Φωτογραφία αφίσας: Γιώργος Γεωργίου
Σχεδιασμός αφίσας και προωθητικού υλικού: Νεόφυτος Αβραάμ
Επιμέλεια Προγράμματος: Χαρά Λαμπριανίδου, Φώτης Φωτίου, Χριστίνα Χριστόφια
Κατά το 2025, η Κύπρος καταλαμβάνει την 21η θέση στην κατάταξη των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής the working poor
[οι εργαζόμενοι φτωχοί ή φτωχοί εργαζόμενοι]
ουσιαστικό
άτομα που δουλεύουν, αλλά κερδίζουν πολύ λίγα χρήματα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αποταμιεύσουν ή να πληρώσουν για ακριβά αγαθά ή υπηρεσίες
Ο ορισμός του «working poor» από το Cambridge Business English Dictionary © Cambridge University Press από εταιρείες στην Κίνα ξεκινάνε περίπου στα 2 με 3 δολάρια το κομμάτι).
Ένωσης με κριτήριο την αγοραστική δύναμη των αποδοχών ανά μισθωτό ενώ κατατάσσεται στην 13η θέση στην κατάταξη με κριτήριο την αγοραστική δύναμη του ΑΕΠ ανά κάτοικο. Επομένως, ενώ κατά το 2025, η Κύπρος ήταν η 13η πλουσιότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27, στην κατάταξη των 27 χωρών με κριτήριο την αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού, η Κύπρος κατατάσσεται σε μια από τις τελευταίες θέσεις (21η) μαζί με χώρες που έχουν ΑΕΠ ανά κάτοικο από 15% έως 30% χαμηλότερο της Κύπρου. Οι χώρες που έχουν συγκρίσιμο ΑΕΠ ανά κάτοικο με την Κύπρο, η Ιταλία και η Ισπανία, καταβάλλουν μέσες αποδοχές εργασίας που έχουν αγοραστική δύναμη μεγαλύτερη κατά 25% έως 30% έναντι της Κύπρου.
Έκθεση για την Οικονομία και την Απασχόληση 2025
Ινστιτούτο Εργασίας Κύπρου
ΤΑ ΜΠΑΝΙΑ (Έπρεπε να τα πω)
Στίχοι: Σάββας Χρυσοστόμου (Σαής)
Αμπα τζαι έπρεπε να πω του θκειού μου στο τραπέζιν
Την ώρα που ξεκίνησεν τον έξυπνο να παίζει
Πως εν τζαι φταιν οι πρόσφυγες
Που μπαίνουν σε μια βάρκα
Αλλά τζείνοι που προσκυνούν όσους φορούν γραβάτα
Τζαι πως το μόνον που θωρούν πάνω σε κάθε ξένο
Εν άμαν εν φτωχός ή αν ένει πλούσιος σπουδασμένος
Γιατί την φτώσσιαν νεκατσιούν
Τον πλούτον αγαπούν τον
Πουλούν του τα χωράφκια τους
Τζαι ύστερα προσκυνούν τον
Έπρεπε να τα πω, έπρεπε να τα πω,
Έπρεπε να τα πω, αλλά εν είχα τον ειρμό.
Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών
Στατιστική Υπηρεσία, Κύπρος
Η Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών στοχεύει στο να συλλέξει συγχρονικά και διαχρονικά μικροδεδομένα σχετικά με την κατανομή του εισοδήματος, τη φτώχια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Τα μικροδεδομένα αυτά
πρέπει να είναι έγκαιρα και συγκρίσιμα μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).
Κίνδυνος Φτώχιας ή Κοινωνικού Αποκλεισμού (AROPE)
Με βάση τα αποτελέσματα της Έρευνας του 2025, με έτος αναφοράς εισοδήματος το 2024, 17,1% του πληθυσμού ή 167.000 άτομα βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχιας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό. Συγκεκριμένα, 17,1% του πληθυσμού ζούσε σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχιας ή ζούσε σε νοικοκυριά με σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση ή ζούσε σε νοικοκυριά με πολύ χαμηλό δείκτη έντασης εργασίας.
Κίνδυνος Φτώχιας (AROP)
Το ποσοστό του πληθυσμού που βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας, δηλαδή το διαθέσιμο εισόδημα του βρισκόταν κάτω από το χρηματικό όριο κινδύνου φτώχειας, κατά το 2025 ανήλθε στο 14,9%, παρουσιάζοντας μικρή αύξηση σε σύγκριση με το 2024
που ήταν στο 14,6%.
Υπάρχουν και πίνακες στην πηγή.
Σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση (SMSD):
Με τον όρο σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση εννοούμε τον πληθυσμό που στερείται λόγω οικονομικών δυσκολιών τουλάχιστο
7 από τα 13 ακόλουθα αγαθά, υπηρεσίες, ή κοινωνικές δραστηριότητες:
Σε επίπεδο νοικοκυριού: 1) αντιμετώπιση έκτακτων αλλά αναγκαίων δαπανών, 2) πληρωμή μιας εβδομάδας διακοπών, 3) καθυστέρηση στην αποπληρωμή πάγιων λογαριασμών (ρεύμα, νερό κ.λπ.), ενοίκιο ή δόσεις δανείων κύριας κατοικίας ή δόσεις άλλων δανείων, 4) διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη μέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι (ή ισοδύναμο χορτοφαγικό γεύμα σε θρεπτική αξία), 5) ικανοποιητική θέρμανση, 6) διάθεση αυτοκινήτου, 7) αντικατάσταση φθαρμένων ή κατεστραμμένων επίπλων.
Σε προσωπικό επίπεδο: 1) έχει σύνδεση στο διαδίκτυο, 2) αντικαθιστά φθαρμένα ρούχα με κάποια καινούργια, 3) έχει 2 ζευγάρια παπούτσια στο σωστό μέγεθος (περιλαμβανομένου και ενός ζευγαριού για όλες τις καιρικές συνθήκες), 4) ξοδεύει ένα μικρό χρηματικό ποσό κάθε εβδομάδα για τον εαυτό του/της, 5) συμμετέχει τακτικά σε δραστηριότητες αναψυχής, 6) συναντιέται με φίλους/οικογένεια (συγγενείς) για ποτό/φαγητό τουλάχιστον 1 φορά τον μήνα.
Πηγή: Στατιστική Υπηρεσία, Υπουργείο Οικονομικών, Κύπρος
ΟΥΦΦΟΥ ΘΚΕΙΑ!
Στίχοι: Σάββας Χρυσοστόμου (Σαής)
Κάποιος πρέπει να μιλήσει, κάποιος να της πει,
να μεν ανοίει το στόμα της, τζ’ ό,τι θέλει να λαλεί.
Μπορεί να εμεγάλωσες τζιαι να αλλάξαν οι τζιαιροί
Μα πκιον εν θα σε αρωτήσει κανένας πώς θα ζιει
Εφυτέψαν σου στο νου σου τι εν κανονικό
Εχώσασιν το μίσος τους πίσω που το… «ηθικό»
Έχτισες τον κόσμο σου στο τι εν να πει η κοινωνία
Σιύφκεις τζαι θωρείς χαμαί τζαι παίζεις το Αγία!
Ούφφου Θκεια,
Άτε γεια!
ΝΑ ΠΕΙΣ «ΚΑΝΕΙ!»
Στίχοι: Σάββας Χρυσοστόμου (Σαής)
Να πεις «Κανεί!» να ακουστεί,
να πεις «Κανεί!» να ακουστεί
Να πεις «Κανεί!» για ν’ ακουστεί το γέλιον του ανθρώπου
Μες στες πλατείες να βρεθεί η αλήθκεια τούντου τόπου
Να βάλουμε τα λάθη μας μαζί με τα σωστά μας
Να φέρουμε τον δίπλα μας ακόμα πιο κοντά μας
Να τους ενοχλήσουμε, να τους σταματήσουμε
Να γυρίσουμεν πκιο γλήορα τη γη
Να τους ενοχλήσουμε, να τους σταματήσουμε
Άμα στες πλατείες φωνάξουμεν «Κανεί!»
Σώπα, μη μιλάς
Αζίζ Νεσίν
Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος
Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,κόψε τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους. (…)
«Σώπα».Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,μου λέγανε: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!» (..)
Ο λόγος του μεγάλου η σιωπή του μικρού.Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,«Τι σε νοιάζει εσένα;»,
μου λέγανε,«θα βρείς τον μπελά σου, σώπα».Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι:«Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,κάνε πως
δεν καταλαβαίνεις, σώπα.» (…)Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος, σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι. (…)
Μεγάλη τέχνη αυτό το «Σώπα». (…)Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες. (…)
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς. (…)
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου,ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:«Μίλα!»…
